Deel 3
Gisteren nog maar eens en steeds opnieuw gezien hoe zielig die oude dag kan zijn, hangend in een stoel met slot, twee pampers per dag. Tijdens het weekend en 's nachts slechts twee verpleegkundigen voor zes verdiepingen.
Soms vraag ik de verpleegkundigen of we elk op beurt eens een dag in zo'n stoel zouden willen zitten, omringd door nog andere 'stoelbezetters'. Niemand die wil het doen.
Misschien moet ik de vraag eens stellen aan de ministers De Block, Vandeurzen en Bacquelaine. Gewoon, of ze die 'bewoners' eens een dagje gezeldschap willen houden - mét een pamper aan.
Het pamperen van deze bewoners is de enige knuffel die zulke bewoners nog mogen ontvangen. Velen hebben slechts een minimumpensioen dat het bestaansminimum nauwelijks of niet overstijgt, in een woonzorgcentrum dat vaak een basiskost heeft van meer dan het dubbele van dat pensioen.
Vandaag word ik officieel senior: 60 jaar, zelfs in een boeketje van koralen huwelijk, gezond en wel: ik mag heel gelukkig zijn. Ik wens het iedereen toe, ook de ministers.