Hartfalen: ontgoocheling na de hoop
De plasmaconcentratie van natriuretische peptiden weerspiegelt goed de ernst van hartfalen en heeft een goede prognostische waarde. Het was dan ook logisch te veronderstellen dat een behandeling op geleide van de NT-proBNP-spiegel de prognose van de patiënten zou verbeteren.
De hypothese werd getoetst in de GUIDE-IT-studie (Guiding Evidence Based Therapy Using Biomarker Intensified Treatment in Heart Failure), een Noord-Amerikaanse, multicentrische, gerandomiseerde studie die werd uitgevoerd bij patiënten met hartfalen en een linkerventrikelejectiefractie ≤ 40%. Ze waren daarvoor al eens in het ziekenhuis opgenomen, en hadden een hoge NT-proBNP-spiegel om de gebruikelijke behandeling te vergelijken met een beleid gebaseerd op de NT-proBNP-spiegel.
Het was de bedoeling ongeveer 1.100 patiënten te rekruteren, maar de studie werd al na rekrutering van 894 patiënten stopgezet wegens 'geen effect'. Na een mediane follow-up van 15 maanden was er inderdaad helemaal geen verschil in optreden van een van de items van het primaire eindpunt. Dat was een samengesteld eindpunt van een eerste ziekenhuisopname wegens hartfalen en overlijden wegens cardiovasculaire problemen: het bedroeg 37% in de twee groepen. Er was evenmin een verschil in cardiovasculaire sterfte: 12% met de aangepaste behandeling en 13% met de gebruikelijke behandeling. Zelfs de daling van de NT-proBNP-spiegel was vergelijkbaar in de twee groepen.