Lichaamsbeweging en preventie van hartfalen
Het lichaamsgewicht (BMI) en fysieke activiteit zijn belangrijke factoren bij het evalueren van het risico op hartfalen en met name van het risico op hartfalen met gevrijwaarde linkerventrikelejectiefractie.
Dat blijkt uit een analyse van de gegevens van drie grote studies bij in het totaal 51.451 patiënten zonder infarct die bij inclusie in de studie geen hartfalen vertoonden. De patiënten werden in vier groepen ingedeeld naargelang van de mate van lichaamsbeweging tijdens hun vrije tijd: geen fysieke activiteit, < aanbevolen (1 tot 500 MET/week), zoals aanbevolen (500 tot 1.000 MET/week) en > aanbevolen (> 1.000 MET/week).
Na een follow-up van in het totaal 645.515 persoonjaren hebben 3.180 patiënten hartfalen ontwikkeld: 1.252 hebben hartfalen met een gevrijwaarde ejectiefractie (≥ 45%) ontwikkeld, 914 hartfalen met een verminderde ejectiefractie (< 45%) en 1.014 patiënten hartfalen waarbij de ejectiefractie niet werd gepreciseerd.
Een dosisafhankelijke correlatie werd vastgesteld tussen veel lichaamsbeweging, een lage BMI en het totale risico op hartfalen. In vergelijking met mensen zonder fysieke activiteit daalde het risico meer naarmate de patiënten meer lichaamsbeweging namen: van 6% naar 11% en 22%. Er werd vooral een correlatie gevonden met het risico op hartfalen met gevrijwaarde ejectiefractie. Overgewicht en obesitas verergeren het risico nog.
Naar A Panday et al. J Am Coll Cardiol. 2017; 69: 1129-42.