Betere communicatie met huisarts optimaliseert secundaire preventie na infarct
Een Britse studie leert dat de communicatie tussen het ziekenhuis en de huisartsen bij de follow-up van patiënten met een STEMI duidelijk zou kunnen worden verbeterd met een geschikte opleiding. Dat verbetert immers de kwaliteit van de behandeling en de therapietrouw ten aanzien van de richtlijnen in de huisartsgeneeskunde significant.
De richtlijnen voor de secundaire preventie na een myocardinfarct met ST-segmentelevatie (STEMI) raden een rist geneesmiddelen aan, waarvan de dosering moet worden verhoogd tot de maximale getolereerde dosering om gunstige effecten te verkrijgen in de secundaire preventie. In Groot-Brittannië wordt de dosering van de medicatie vaak verhoogd in de eerstelijnszorg. Daarom is het zo belangrijk om de huisartsen optimale informatie te geven, met name wat de duur van een combinatietherapie van twee plaatjesremmers en de follow-up van de cardiovasculaire risicofactoren betreft. Een goede communicatie tussen tweede- en derdelijnsartsen en huisartsen is dan ook essentieel voor een optimale aanpak van de patiënten.
Analyses en interventie
Een Britse groep heeft alle samenvattende ontslagrapporten van patiënten die een STEMI hadden doorgemaakt in een tertiair referentiecentrum doorgenomen. De auteurs hebben onder meer gekeken naar het percentage voorschriften voor geneesmiddelen die de NIH en het NICE aanraden na een myocardinfarct, het percentage voorschriften van een therapeutische dosering en de communicatie met de huisartsen over de duur van de combinatietherapie met twee plaatjesremmers, verhoging van de dosering van de voorgeschreven geneesmiddelen en controle van de nuchtere serumlipiden. Om de compliance te verbeteren, hebben de assistenten tijdens de stafvergaderingen een aanvullende opleiding gekregen over communicatie met huisartsen met betrekking tot patiënten die een infarct hebben doorgemaakt. De analyse werd daarna overgedaan om na te gaan of de richtlijnen dan wel beter werden gevolgd.
Subtherapeutische voorschriften bij ontslag
Uit de analyse blijkt dat de meeste patiënten bij ontslag uit het ziekenhuis daadwerkelijk een goede behandeling kregen, maar dat de meeste op dat ogenblik subtherapeutische doseringen van ACE-remmers en bètablokkers kregen (tabel 1).
Tabel 1 - Voorschriften bij ontslag uit het ziekenhuis van patiënten met een STEMI
| Medicamenteuze behandeling | Voorschrift | Therapeutische dosering |
| Bètablokker | 81,5% (248/304) | 17,4% (53/304) |
| Statines | 87,17% (265/304) | 68,4% (208/304) |
| P2Y12-receptorantagonisten | 96,7% (294/304) | 85,19% (259/304) |
| Aspirine | 99,01% (301/304) | 88,15% (268/304) |
| ACE-remmer | 70,7% (215/304) | 14,14% (43/304) |
Zwakke communicatie en interventie
De communicatie met de huisartsen was 'zwak'. Toch één positief punt: als de analyse werd overgedaan na een specifieke opleiding van de jonge artsen, bleek dat de richtlijnen van het NICE significant beter werden nageleefd (tabel 2).
Tabel 2 - Instructies voor de huisarts na een STEMI
| Eerste analyse | Na interventie | p-waarde | |
| Duur van een combinatie van twee plaatjesremmers | 51,2% (160/304) | 88,2% (30/34) | p < 0,05 |
| Verhoging van de dosering van de bètablokker/ACE-remmer | 19,87% (62/304) | 61,76% (21/34) | p < 0,05 |
| Controle van de nuchtere serumlipiden | 36,8% (115/304) | 26,4% (9/34) | p = 0,1936 |
Nuttige opleiding
Logische conclusie van de auteurs: om de secundaire preventie na een myocardinfarct te verbeteren, moet je de jonge artsen een specifieke opleiding communicatie met de huisarts geven. Dat is een doeltreffende strategie, die dus zou moeten worden geïmplementeerd.
Coughlan J et al. 'Improving Communication With GPs Post-STEMI'. Br J Cardiol. 2016; 23(4): 138-140.