De nervus vagus op de commandopost
Het is allesbehalve gemakkelijk om de juiste functie van een groep neuronen in het centrale zenuwstelsel te onderzoeken. Britse vorsers hebben met succes de dorsale kern van de nervus vagus en diens effect op het hart onderzocht.
Het is misschien vreemd, maar niet iedereen is overtuigd van de centrale origine van de parasympathische functionele bezenuwing van de ventrikels. Machhada et al. (VK) zijn daarom op zoek gegaan naar een groep neuronen die de prikkelbaarheid van de ventrikels controleert. Ze hebben hun onderzoek uitgevoerd op een diermodel van synucleïnopathie, dat verwant is met de ziekte van Parkinson bij ratten.
Lagere drempel
Bij ratten onder urethaananesthesie en na blokkade van de bèta-adrenerge receptoren kon door blokkade van de muscarineneuronen en het neuronale NO-synthase worden aangetoond dat er een tonisch controle van de prikkelbaarheid van het hart bestaat. Die controle wordt gemedieerd door acetylcholine en stikstofmonoxide. Blokkade van de dorsale kern van de nervus vagus veroorzaakte een verkorting van de effectieve refractaire periode van de ventrikels, verlaagde de drempel voor optreden van ventrikeltachycardie en verlengde het gecorrigeerde QT-interval. Een lagere activiteit in rust van de dorsale kern van de nervus vagus bij oude ratten met synucleïnedeficiëntie ging gepaard met een verkorting van de effectieve refractaire periode van de ventrikels en een verlenging van het gecorrigeerde QT-interval.
Een première in zijn genre
Het ziet er dus naar uit, aldus de auteurs, dat de activiteit van de preganglionaire neuronen van de dorsale kern van de nervus vagus zorgt voor de tonische parasympathische controle van de prikkelbaarheid van de ventrikels. Dat zou gebeuren via stikstofmonoxide. Dat is de eerste studie die de rol van die neuronen en hun vatbaarheid bij de ziekte van Parkinson aantoont.