Cardiorespiratoire functie en diabetes
Een goed hart is altijd goed. Ook wat het risico op diabetes betreft, zoals een grote studie heeft aangetoond.
Verschillende studies hadden al aangegeven dat een goede cardiorespiratoire conditie beoordeeld naar de VO2 max correleert met de glykemiecontrole. Om dat te toetsen, hebben Juraschek et al. (VS) gegevens verzameld over de cardiorespiratoire capaciteit gemeten op een loopband tussen 1991 en 2009 bij 46 979 patiënten.
Vijf jaar follow-up
De gemiddelde leeftijd van de proefpersonen was 53 jaar. 48% was van het vrouwelijke geslacht en 27% was zwart. Die proefpersonen hadden deelgenomen aan het Henry Ford Exercice Testing Project. Ze vertoonden geen diabetes bij inclusie in de studie. Incidente diabetes werd gedefinieerd als een nieuwe diagnose van diabetes bij drie consecutieve consultaties bij nazicht van de medische en administratieve dossiers. Op de loopband werd een gemiddelde bereikt van 9,5 (± 3) metabole equivalenten (MET). Na een mediane follow-up van 5,2 jaar werden 6.851 nieuwe gevallen van diabetes (14%) geregistreerd.
In alle subgroepen
Na correctie voor risicofactoren voor diabetes werd vastgesteld dat de proefpersonen die minstens 12 MET bereikten, 54% minder risico op incidente diabetes liepen dan de proefpersonen die hooguit 6 MET bereikten (hazard ratio 0,46). Die verhouding werd ook teruggevonden in de verschillende subgroepen ongeacht de leeftijd, het geslacht, het ras, het lichaamsgewicht (met inbegrip van obesitas), de bloeddruk (zelfs hypertensie) en de serumlipiden (zelfs bij hyperlipidemie).
De conclusie spreekt voor zich: een betere cardiorespiratoire conditie correleert met een lager risico op ontstaan van diabetes. Zoals het spreekwoord zegt, beter rijk en gezond dan arm en ziek. De auteurs van de studie merken echter op dat we nog niet weten hoe die relatie in de tijd evolueert.