'Stappen op maat'
Het volstaat niet een patiënt met perifeer arterieel lijden te zeggen dat hij moet stappen. Als je hem een programma op maat voorschrijft en hem blijft steunen, zal hij er meer baat bij vinden.
Geprogrammeerde lichaamsbeweging kan de fysieke vermogens van patiënten met claudicatio intermittens verbeteren, maar er bestaan eigenlijk niet veel van dergelijke programma's. Meer nog, hun invloed op de levenskwaliteit op lange termijn is niet bekend en we weten ook niet of de patiënten het programma wel blijven volgen. Alain Prévost et al. (Bordeaux) hebben een programma voor therapeutische educatie en een schema op maat voor lichaamsbeweging thuis opgesteld. Ze hebben dat programma periodiek gedurende één jaar geëvalueerd.
Individualiseren en steunen
De 46 patiënten die het programma hebben gevolgd, hadden een enkel-armindex lager dan 0,9 aan minstens één been en konden hooguit 500 m stappen, zelfs met pijn (ACD). De cardiovasculaire risicofactoren werden gecontroleerd en gestabiliseerd. Het programma bestond uit conditietraining en educatieve sessies. Daarbij werden de doelstellingen met elke patiënt afzonderlijk besproken en kreeg de patiënt uitleg over de toepassingen van het programma. Tijdens de eerste twee maanden werd ook gezorgd voor een telefonische coaching eenmaal per week.
Nog na één jaar
De levenskwaliteit gemeten met de SF-36 verbeterde significant en bleef dan stabiel. De loopafstand op de loopband voor het optreden van pijn (initiële loopafstand, ICD) en de absolute loopafstand (ACD) verbeterden significant dankzij het programma. Na zes maanden was de ICD verbeterd met gemiddeld 138 m (203%) en de ACD met 139 m (84%). Bij een tiental patiënten die het programma hadden gevolgd, waren de ICD en de ACD niet verbeterd, maar hun levenskwaliteit was mettertijd wel verbeterd. Dat waren de patiënten met de laagste ACD bij inclusie in de studie. Na een jaar bleven de gemiddelde score van de levenskwaliteit en de initiële en de absolute loopafstanden toenemen.