De rode bloedcellen bij hartfalen
De dispersie van de afmetingen van de rode bloedcellen heeft een significante prognostische waarde bij gevorderd hartfalen, ongeacht het hemoglobinegehalte.
Gevorderd hartfalen heeft een slechte prognose. Dat is genoegzaam bekend. Maar eigenlijk hebben we geen betrouwbare prognostische criteria. Recentelijk werd gesteld dat de distributie van de afmetingen van de rode bloedcellen een prognostische waarde zou kunnen hebben, maar de rol van rode bloedcellen bij gevorderd hartfalen is nog niet goed bekend.
Dan maar naar het lab
Een groep vorsers uit Athene heeft 80 consecutieve patiënten met een gevorderd hartfalen onderzocht die recentelijk in het ziekenhuis waren opgenomen wegens hartdecompensatie. Bij inclusie in de studie werden de hemodynamische parameters gemeten en werd een volledig bloedbeeld bepaald. Bij anemische patiënten werd een beenmergpunctie verricht. Het primaire eindpunt was een samengesteld eindpunt van sterfte ongeacht de oorzaak en inplanting van een systeem voor linkerventrikelassistentie. De follow-up was gemiddeld 286 dagen, maar de spreiding was groot (standaarddeviatie van 355 dagen). Er werd een regressieanalyse van meerdere parameters verricht om na te gaan in hoeverre die parameters correleren met de prognose.
Eén enkele voorspellende factor
Na zes maanden waren 44 patiënten gestorven. In die subgroep kon geen enkele correlatie worden aangetoond tussen de sterfte en de linkerventrikelejectiefractie, de pulmonale wiggendruk, de leeftijd, het albuminegehalte en het hemoglobinegehalte. De distributie van de diameter van de rode bloedcellen was echter een significante prognostisch ongunstige factor, ook na correctie voor het hemoglobinegehalte. Als andere studies dat zouden bevestigen, zou dat bijzonder interessant zijn. Dat is immers een parameter die de moderne toestellen voor analyse van het bloedbeeld systematisch bepalen.