Elektrische en anatomische remodeling en atriumfibrillatie
Uit een grondig onderzoek van de vroege elektrische en anatomische afwijkingen bij patiënten met hypertensie blijkt dat we misschien vroeger zouden kunnen ingrijpen om atriumfibrillatie te voorkomen.
Hypertensie is een van de belangrijkste risicofactoren van atriumfibrillatie. Remodeling van de rechtervoorkamer door overdruk zit daar voor iets tussen. Yin et al. (China) hebben de elektrische en anatomische veranderingen van de rechter- en de linkervoorkamer en de longaders onderzocht bij patiënten met een te hoge bloeddruk.
Onverwachte vaststellingen
Ze hebben daarvoor een observationele, prospectieve studie uitgevoerd bij patiënten bij wie een ablatie werd uitgevoerd wegens een supraventriculaire tachycardie of een paroxismale atriumfibrillatie. Tijdens de katheterisatie werden alle elektrofysiologische verschijnselen in de betrokken zones onderzocht. De anatomische en hemodynamische aspecten werden gevolgd door middel van een echografie en een CT-scan.
In vergelijking met patiënten met een paroxismale supraventriculaire tachycardie en een normale bloeddruk (n = 17) vertoonden patiënten met een paroxismale supraventriculaire tachycardie en hypertensie (n = 15) afwijkingen van de longaders die de vatbaarheid voor atriumfibrillatie verhogen: significant kortere event related elektrische potentialen, maar met een sterkere dispersie, tragere geleidingstijd en verbreding van de longaders. Die afwijkingen waren nog meer uitgesproken bij de patiënten met een paroxismale atriumfibrillatie. Er was echter geen verschil in diameter en volume-index van het linker atrium tussen de groepen.
Een interessant perspectief
De auteurs geven toe dat het aantal patiënten beperkt is en dat hun studie dus mogelijk niet representatief is voor de totale populatie van patiënten met hypertensie. Verder onderzoek is dus noodzakelijk. Maar als zou blijken dat er inderdaad afwijkingen te zien zijn voor de afmetingen van de linkervoorkamer veranderen, zou dat een beter inzicht geven in de pathofysiologie van atriumfibrillatie en zouden we dus misschien sneller kunnen ingrijpen. Voorwaar een interessant perspectief.