Resorbeerbare stents ook op lange termijn doeltreffend
Resorbeerbare stents zijn doeltreffend en veilig gebleken op korte en middellange termijn. Maar hoe doen ze het op lange termijn?
De saga van de stents sleept nu al enkele jaren aan. De discussie over naakte stents versus drug eluting stents is nu grotendeels uitgedoofd. Maar nu halen vooral de resorbeerbare stents de actualiteit. Een groot voordeel van die nieuwe stents is dat het percentage restenose laag is, terwijl ze toch niet de nadelen van een permanente stent vertonen. In tegenstelling tot permanente stents zouden ze na resorptie een effect meer mogen hebben op de lokale hemodynamiek. Almaar meer studies tonen aan dat ze even efficiënt en veilig zijn als permanente drug eluting stents. Resorbeerbare stents worden in allerhande situaties gebruikt: myocardinfarct, diffuus coronairlijden en ook op bifurcatio's.
Middellange en lange termijn
Het is bewezen dat resorbeerbare stents efficiënt en veilig zijn op korte termijn, maar of dat ook zo is op lange termijn, is eigenlijk nog niet bewezen. Er lopen meerdere studies om dat te onderzoeken. Zo hebben S. Markovic et al. (Duitsland) de prognose van bioresorbeerbare everolimusstents bij 166 consecutieve patiënten met letsels van de kransslagaders of van saphena-enten die waren gebruikt bij overbruggingschirurgie, in het register van hun ziekenhuis (Universiteit van Ulm) geëvalueerd. Na zes maanden follow-up heeft er zich een enkel geval van trombose van de stent voorgedaan tijdens een behandeling met twee plaatjesaggregatieremmers. Sommige patiënten die ten tijde van de inplanting een infarct (STEMI of NSTEMI) vertoonden, werden al 12 maanden gevolgd en hebben evenmin een trombose ontwikkeld. Er werd één geval van stenose van de stent genoteerd. Er is geen enkele patiënt overleden en geen enkele patiënt heeft een nieuw infarct gekregen.
Geruststellende concordantie
Geraci et al. hebben in Italië een soortgelijke unicentrische, observationele studie uitgevoerd bij 166 patiënten (ziekenhuis San Giovanni di Dio, Agrigente). Zes maanden na de PCI was geen enkele patiënt gestorven aan een hartkwaal. Bij één patiënt moest een revascularisatie worden uitgevoerd wegens trombose van de stent en STEMI in een segment waar een overlapping was, waarschijnlijk door een verkeerd manoeuvre bij de plaatsing van de stent. Een coronariografie na zes maanden (n = 67) toonde een lichte vernauwing (gemiddeld 0,29 ± 0,03 mm), maar geen significante restenose. Drie patiënten hebben een aneurysma ontwikkeld na plaatsing van de stent. Na zes maanden werd bij 7 patiënten een optische coherentietomografie (OCT) uitgevoerd en die wees op een goede plaatsing van de stent, een totale bekleding van de mazen en afwezigheid van fractuur. 29 patiënten werden al gedurende één jaar gevolgd. Die patiënten hebben geen tekenen van ischemie vertoond, er diende geen revascularisatie te worden uitgevoerd en geen enkele patiënt is overleden. Die gegevens zijn dus concordant en meer dan bemoedigend.