De Belgen delen hun ervaring
Een ongeluk is toch ergens goed voor. Dat is de filosofie van enkele sessies die hebben plaatsgevonden op het EuroPCR-congres en waarop moeilijke gevallen en accidenten die de sprekers in de praktijk hebben gezien, werden gepresenteerd met de bedoeling daar de nodige lessen uit te trekken.
Je zou kunnen zeggen dat het toch van een zekere moed getuigt om op een groot internationaal congres problemen te komen presenteren waarmee je werd geconfronteerd tijdens medische manoeuvres. Dat is nochtans wat interventionele cardiologen uit een groot aantal landen hebben gedaan. Ook landgenoten. We brengen hier verslag uit van twee van de vier gepresenteerde gevallen.
Als de katheter breekt
Dr. Johann Bennett (KUL) besprak het geval van een 69-jarige patiënt die in 2006 een atherectomie met rotablator had ondergaan wegens een NSTEMI door occlusie van de rechterkransslagader. De patiënt had hypertensie, rookte en vertoonde hypercholesterolemie. In februari 2013 werd hij opgenomen wegens een STEMI met een ernstige restenose van de stent in de rechterkransslagader. Die stenose werd behandeld met een PCI. Hij vertoonde ook een stenose van de linker anterior descendens, waarvoor een rotablatie werd gepland. De rotablatie werd echter gecompliceerd met een perforatie en collaps van de patiënt. De cardioloog dichtte de perforatie met een ballonnetje, neutraliseerde de heparine en plaatste dan een pericarddrain. Na enkele minuten was het lek gedicht en plaatste hij een stent in de linker anterior descendens. De patiënt herstelde. Zes maanden later kreeg hij opnieuw een STEMI. Hij vertoonde opnieuw een belangrijke stenose van de stent en verkalkingen van het ostium van de rechterkransslagader. De stenose werd gedilateerd met een ballonnetje en daarna werd een drug eluting stent geplaatst. Er werd een aneurysma van het proximale gedeelte van de linker anterior descendens waargenomen met fractuur van de stent in die arterie. Na dilatatie van de betrokken zone werd het aneurysma uitgesneden en werd een biomatrix geplaatst om de fractuur van de stent te bedekken. De evolutie was gunstig. Bennett herinnerde er onder meer aan dat fracturen van drug eluting stents van de tweede generatie zeldzaam zijn en een restenose kunnen veroorzaken.
Geïmproviseerde oplossing
Prof. Luc Janssens (Imelda Ziekenhuis, Bonheiden) legde uit wat hij had gedaan bij een kankerpatiënt met een voorwandinfarct die een perforatie vertoonde tijdens een PCI via de arteria radialis. De patiënt stond onder behandeling met ASZ, prasugrel en heparine. Het invoeren van de katheter en het ontplooien van het ballonnetje bleken moeilijk te zijn. Ondanks toediening van protamine en het opgeblazen ballonnetje dat ter plaatse werd gehouden, kon het bloedlek niet worden gestelpt. Hij heeft dan via de arteria femoralis twee coils kunnen plaatsen. Na de interventie is het infarct van de patiënt normaal geëvolueerd zonder hemodynamische verslechtering of pericardbloeding. De patiënt heeft tijdens het ziekenhuisverblijf een paroxismale atriumfibrillatie ontwikkeld en werd behandeld met rivaroxaban zonder plaatjesaggregatieremmer. Vier maanden later heeft hij een STEMI ontwikkeld, waarvoor een nieuwe PCI werd uitgevoerd. 7 maanden na de eerste interventie is hij gestorven aan hersenmetastasen. Prof. Janssens heeft daar een dubbele les uit getrokken: de prognose van een PCI bij kankerpatiënten is minder goed dan bij andere, en je coils binnen handbereik hebben, mochten er problemen rijzen.