Revalidatie: belang van lichaamsbeweging (BSC 2014)
Studies die de voor- en nadelen van de verschillende vormen van training hebben onderzocht, leren ons welk type lichaamsbeweging we moeten aanbevelen bij hartpatiënten.
Lichaamsbeweging heeft heilzame effecten bij cardiale revalidatie. Maar welk type lichaamsbeweging? Gefractioneerde training blijkt de beste resultaten op te leveren, althans bij hartinsufficiëntie met een verminderde linkerventrikelejectiefractie, te oordelen naar een medicamenteuze interacties die Mark Haykowsky (Canada) in 2013 heeft gepubliceerd. De meta-analyse betreft 4 gerandomiseerde klinische studies bij patiënten met een stabiele hartinsufficiëntie. Gefractioneerde training verbeterde de VO2 max significant meer dan continue, matig intense aerobe fysieke activiteit zoals nog vaak wordt voorgeschreven. De gemiddelde winst bedroeg 2,14 ml O2/kg/min. De effecten op de hartfunctie in rust zijn evenwel niet duidelijk. Ter herinnering, gefractioneerde training is een continue duurvorm waarbij men systematisch variaties in de intensiteit inbouwt met afwisselend inspanningen aan lagere intensiteit (aerobe zone) en inspanningen aan hogere intensiteit (rond en net boven de anaerobe drempel).
De vraag is evenwel of een dergelijke gefractioneerde training haalbaar is, vroeg dr. Catherine De Mayer (UZ Antwerpen) zich op het congres van de BSC af. Het antwoord op die vraag is te vinden in de studie die Øivind Rognmo (Noorwegen) heeft gepubliceerd in Circulation. Die auteurs hebben de risico's van matig intense lichaamsbeweging (in het totaal 129 456 uur tegen 60-70% van de maximale hartfrequentie) vergeleken met die van zeer intense lichaamsbeweging (43.364 uur in het totaal tegen 85-95% van de maximale hartfrequentie) bij 4846 patiënten. De incidentie van complicaties en met name al dan niet fatale hartstilstand was vijfmaal hoger met intensieve lichaamsbeweging.