Niercelcarcinoom : Een adjuvante behandeling met enkel durvalumab volstaat niet
In de RAMPART-studie, uitgevoerd bij patiënten met een niercelcarcinoom met een intermediair of hoog risico op recidief, was de ziektevrije overleving na resectie van het carcinoom beter met de combinatie durvalumab + tremelimumab, maar niet met durvalumab alleen.
Na een nefrectomie zal bij een niet-onaanzienlijk aantal patiënten met een niercelcarcinoom een recidief optreden, vooral bij patiënten met een intermediaire of hoge Leibovich-score. De RAMPART-studie heeft actieve surveillance vergeleken met een adjuvante immunotherapie van een jaar.
3 verschillende behandelingsgroepen
De multicentrische, gerandomiseerde fase 3-studie is uitgevoerd bij 790 patiënten met een niercelcarcinoom, die in drie verschillende behandelingsgroepen werden ingedeeld:
- actieve surveillance (groep A),
- durvalumab alleen gedurende 13 cycli (groep B),
- durvalumab gedurende 13 cycli en twee keer tremelimumab enkel in het begin (groep C).
Opmerking: na publicatie van de KEYNOTE-564-studie is het studieprotocol aangepast. Bij een groot aantal van de patiënten die in aanmerking kwamen voor deelname aan de RAMPART-studie, werd pembrolizumab dan immers een therapeutische optie. De rekrutering werd daarom vroeger onderbroken dan voorzien en het protocol dienovereenkomstig aangepast, echter zonder dat de onderzoekers toegang kregen tot de verzamelde gegevens.
Monotherapie ontgoochelt
Op het congres van de ESMO 2025 hebben de vorsers informatie over de ziektevrije overleving (DFS) in groep C gepresenteerd. De resultaten waren significant beter met de combinatietherapie dan met actieve surveillance: HR 0,65 in de totale patiëntenpopulatie en 0,52 bij de patiënten die het hoogste risico liepen.
Het verschil in DFS met durvalumab in monotherapie was echter niet statistisch significant: daling van de incidentie van recidief of overlijden met 26% (HR 0,74). In de subgroep die het hoogste risico liep (met inbegrip van de patiënten met een M1NED en de patiënten met een hoge Leibovich-score) bedroeg de HR met durvalumab alleen 0,77. De DFS na 3 jaar bedroeg 72% in groep A, 78% in groep B en 80% in groep C. Op het ogenblik van de analyse was de mediane totale overleving nog niet bereikt.
Soms ernstige toxiciteit
Het veiligheidsprofiel lag in de lijn van de eerdere gegevens. De combinatietherapie veroorzaakte meer bijwerkingen dan de monotherapie:
- het aantal patiënten dat de behandeling heeft stopgezet, bedroeg 29% in groep C en 19% in groep B,
- frequenter gebruik van corticosteroïden: respectievelijk 43% en 23%,
- frequenter ernstige bijwerkingen (diarree, colitis, verhoogde amylasen en lipasen enz.). Er zijn drie patiënten gestorven aan de behandeling (van wie twee die de combinatietherapie kregen).
Conclusie
De boodschap van de RAMPART-studie spreekt voor zich: een adjuvante behandeling met durvalumab alleen verbetert de ziektevrije overleving niet. Een combinatie met tremelimumab geeft betere resultaten, vooral bij de patiënten die het hoogste risico op recidief lopen.
Referentie
Larkin JM et al, “Durvalumab monotherapy versus active monitoring for resected primary renal cell carcinoma in RAMPART: An international, phase 3, randomized controlled trial” in J Clin Oncol. 2026;44(suppl 17):LBA4511.