Therapietrouw bij Turkse diabetespatiënten
Hoeveel drempels er ook mogen zijn, hoezeer de communcatie ook moeilijker moge verlopen... niets bewijst tot op heden dat migrantenpatiënten - Turken in dit geval - minder therapietrouw zijn dan autochtone patiënten. Integendeel...
Het was toch wel een beetje een verrassende conclusie die op de Farmacologische Avond Farmaleuven en Alfagen werd gesteld. Doctorandus en socioloog Bart Beeters van de Eenheid Farmaceutische Zorg van de UGent kwam er de eerste onderzoeksresultaten voorstellen van een bijzonder diepgaande enquête bij Turkse type 2-diabetici. De prevalentie van diabetes type 2 bij Turkse vrouwen tussen 35 en 75 jaar is maar liefst vier keer hoger dan bij Belgische vrouwen (18,7 % tov 4,3 %). Bij Turkse mannen is de prevalentie iets hoger, maar niet alarmerend (5,8 % tov 5 %). Deze cijfers zijn vergelijkbaar met gegevens uit Duitsland en Nederland, waar men de Turkse immigranten ging vergelijken met de autochtone bevolking. De reden van die hogere prevalentie ligt vermoedelijk in de levensstijl van de vaak eerste generatie Turkse vrouwen in ons land.
80 procent
In de studie werd eerst inzicht gezocht in de mechanismen van therapie- en medicatietrouw, waarna een vervolgproject gepland staat die de ontwikkeling en evaluatie van een praktijkinterventie voor ogen heeft. Onder therapietrouw werd begrepen: 80 procent van de voorgeschreven therapie volgen.
De ideale patiënt
Daarna deelden ze de patiënten in groepen in, waarbij werd gekeken hoe hun medicatietrouw was. Zo waren er de 'ideale' patiënten met een actieve medicatietrouw, maar ook de patiëntengroep die zich machteloos voelde en niet-medicatietrouw was. Eerste vaststelling: bij de groep die blijk gaf van een actieve medicatietrouw, zaten twee op de drie mannen. Vooral de Turkse man ziet het nut in van de therapie en volgt ze nauwgezet.
Niet cultureel
Maar als men aan het einde van de rit de optelsom maakte, dan bleek dat Turkse diabetes 2-patiënten als groep niet slechter scoren dan Belgische diabetes 2- patiënten. Integendeel. "Er speelt duidelijk niet echt iets cultureels", zegt Bart Peeters. "Maar de taal en de zeer lage scholingsgraad maken het wel moeilijk. Vandaar dat er een zeer belangrijke taak is weggelegd voor de apotheker, die vaak het eerste aanspreekpunt is van de patiënt."