De risico's van gesplitste geneesmiddelen
Tabletten van 500 mg, maar je hebt maar 250 mg nodig? Geen probleem, denkt de patiënt, en hij zet zijn keukenmes in de gleuf van de tablet en drukt door. Sommige patiënten slagen er zelfs in om een in twee deelbare tablet nog een slag kleiner te maken. Maar splitsen is niet zonder risico's.
De gevolgen - of het risico - van splitsen is uitvoerig onderzocht door onderzoekers van de faculteit Farmaceutische Wetenschappen van de UGent. Zij wilden weten wat het gevolg van splitsen is op de dosering. Een halve tablet betekent immers nog niet een halve dosering, zo moesten ze wetenschappelijk besluiten. Een derde van de gesplitste tabletten bleek nadien een afwijking van 15 procent of meer op de dosering te vertonen. De afwijking op de dosering is niet onbelangrijk omdat er ook geneesmiddelen bij zaten waar de grens tussen therapeutische en toxische dosis zeer dun was.
Splitgroef
Vijf onderzoekers kregen elk acht pillen van verschillende grootte en moesten die met de hulp van drie courante 'splitsings'-instrumenten (een speciaal apparaat, een schaar en een keukenmes) breken. De onderzoekers splitsten verschillende tabletten: zonder splitgroef, met een splitgroef en met twee splitgroeven. De geneesmiddelen die onderwerp waren van het experiment waren harttabletten, geneesmiddelen tegen de ziekte van Parkinson, trombolytica en middelen tegen artritis.
Apparaat
Het onderzoek heeft tot nog toe alvast uitgewezen dat een apparaat dat speciaal is ontwikkeld om tabletten te splitsen, het beste resultaat geeft. Een keukenmes scoorde slechter en een schaar nog slechter. Sommige geneesmiddelen leenden zich ook beter tot splitsen dan andere.