Arbeidshof: verplichting werkgever om arbeidsarts te verwittigen onwettelijk

De verplichting voor de werkgever om de preventieadviseur-arbeidsarts te verwittigen wanneer een werknemer klaagt over ongemakken of ziekteverschijnselen vertoont die verband kunnen houden met het werk, is onwettelijk. Dat zegt het Arbeidshof te Antwerpen.

Herman Nys, em. prof. medisch recht KU Leuven

Het Arbeidshof te Antwerpen velde op 3 februari 2026 een arrest in een geschil tussen een werknemer met een handicap en het bedrijf dat hem tewerkstelde. De werknemer vorderde een schadevergoeding wegens de niet-naleving van artikel I.4-4 van de Codex over het Welzijn op het Werk van 28 april 2017 (Codex Welzijn).

Verplichting om de arbeidsarts te verwittigen

Dat artikel in de Codex Welzijn verplicht de werkgever om de preventieadviseur-arbeidsarts te verwittigen wanneer een werknemer klaagt over ongemakken of tekenen van een aandoening vertoont die kunnen worden toegeschreven aan zijn arbeidsomstandigheden of wanneer hij vaststelt dat de lichamelijke of geestelijke toestand van een werknemer de risico's verbonden aan de werkpost onmiskenbaar verhoogt.

De niet-naleving van dat artikel is strafbaar op grond van artikel 127 van het Sociaal Strafwetboek.

Volgens de werknemer was het nalaten om de arbeidsarts in te lichten van de lichamelijke klachten van een werknemer die mogelijk gelinkt kunnen zijn aan de werkpost bijgevolg een misdrijf, wat hem de mogelijkheid bood om schadeherstel te vragen.

Arbeidshof: verplichting is strijdig met het wettigheidsbeginsel

Het Arbeidshof is van oordeel dat de verplichtingen uit de Codex Welzijn waarop de werknemer zich beroept, uitermate vaag zijn omschreven. Wat moet worden verstaan onder klagen over ongemakken of het vertonen van tekenen van een aandoening die kunnen worden toegeschreven aan de arbeidsomstandigheden? Wanneer is er sprake van een ‘onmiskenbare’ verhoging van de risico’s verbonden aan de werkpost? Deze omschrijvingen zijn te ruim om tot strafbaarstelling te leiden, aldus het Hof.

De legaliteit van een strafbepaling vereist dat ze, op zichzelf of in de context met andere bepalingen gelezen, op voldoende precieze wijze de strafbaar gestelde gedraging omschrijft.

De bijzonder vage bewoordingen van artikel I.4-4 van de Codex Welzijn zijn in strijd met het wettigheidsbeginsel, dat de wetgever verplicht in voldoende nauwkeurige, duidelijke en rechtszekerheid biedende bewoordingen te bepalen welke feiten strafbaar worden gesteld.

Gelet op de onduidelijkheid van artikel I.4-4 van de Codex Welzijn laat het arbeidshof deze bepaling buiten toepassing. Hierdoor is er geen inbreuk op de Codex Welzijn en is er dus evenmin sprake van het misdrijf op grond waarvan de werknemer schadevergoeding kan eisen.