Column & Opinie
Een liefdesbrief aan AI
Ilse Degreef
Handchirurg UZ Leuven, hoogleraar orthopedie KU Leuven.
De echte valkuil is snelheid. We ontwikkelen tools om efficiënter te werken, maar eindigen met een groter takenpakket, hogere ambities en een steeds hoger tempo. Richting burn-out, want onze hersenen zijn geen computers. Jullie energieverbruik is immens; het onze is biologisch begrensd.
Je bent dus geen probleem an sich. Het probleem ontstaat wanneer men zegt wat men niet denkt, schrijft wat men niet begrijpt en achteraf vergeet verantwoordelijkheid te nemen. Uit onze mond zouden onze gedachten moeten komen. Jij, liefste AI, kan helpen die te verhelderen – niet te vervangen.
Ik ben open over mijn samenwerking met jou. Ook mijn studenten gebruiken jou en je collega-kunstbreinen, en dat juich ik toe. Maar wie jullie tools blind vertrouwt, verliest zijn geloofwaardigheid. En wie elke menselijke fout afdoet als “AI-gegenereerd”, slaat de bal ook meer dan eens mis. Het menselijke brein dwaalt mogelijk nog meer dan jij.
Maar laat ons dus samenwerken. Kritisch, transparant en traag genoeg om te blijven denken.
Angst voor ICE
Dr. Bernard E. Trappey, namens de Minnesota Physician Voices
In een open brief aan The New England Journal of Medicine roepen artsen op om onmiddellijk een einde te maken aan het geweld en het trauma dat de immigratiedienst ICE patiënten en gemeenschappen aandoet.
Sinds de aanwezigheid van Immigration and Customs Enforcement (ICE) hier is toegenomen, zien we steeds meer gemiste afspraken in onze ziekenhuizen. 
Dit zijn geen patiënten die onverschillig zijn. Het zijn patiënten die doodsbang zijn. Wanneer we hen opbellen, vertellen ze dat ze bang zijn om hun huis te verlaten. Bang om te rijden. Bang om de bus te nemen. Bang dat zelfs een korte wandeling over een parkeerplaats naar het ziekenhuis — een plek die bedoeld is om te genezen — henzelf en hun gezin in gevaar kan brengen. En laat dat duidelijk zijn: het gaat niet alleen om mensen zonder papieren; ook legaal verblijvende immigranten, vluchtelingen en Amerikaanse burgers worden getroffen.
Wanneer onze patiënten geen medische zorg krijgen, is de schade niet theoretisch. Ze is meetbaar. Angst houdt mensen niet alleen weg uit ziekenhuizen en spoeddiensten, ze duwt hen regelrecht een crisis in.
Beroepsgebonden longkanker
Dr. Wim Van Hooste
Preventieadviseur-arbeidsarts.
Beroepsgebonden kankers van de longen maken 8 tot 15% uit van alle gevallen van longkanker. Alle histologische types komen voor (Markowitz et al., Clin Chest Med, 2020; Garcia et al., Sci Rep, 2023; Hoesseini et al., Occup Environ Med, 2023).
Van alle beroepslongkankers is 30% veroorzaakt door asbest. Daarnaast zijn er nog een tiental andere boosdoeners. De pulmonaire carcinogenen zijn o.a. arsenicum, radon, hoge dosis ioniserende straling, beryllium, cadmium, chroom (VI), nikkel, dieseluitlaatgassen, lasrook, formaldehyde, silica- of kwartsstof en polyaromatische koolwaterstoffen (PAK's).
Beroepsgebonden risicofactoren worden te weinig in de risicobepaling op longkanker opgenomen. Toch zijn er al “klassieke beroepen” beschreven: landbouwers (pesticides), lassers (lasrook), bouwvakkers (silica), mijnwerkers (silica), scheepswerfarbeiders (asbest) en isoleerders (asbest).
De belangrijkste maatregel is de blootstelling op de werkvloer verminderen of uitschakelen door eliminatie, substitutie en gebruik te maken van collectieve of persoonlijke beschermingsmaatregelen (primaire preventie). De secundaire preventie zou kunnen bestaan uit een 'low dose' CT-scan.