Nederland wil PFAS uit medische producten, België wacht af
In veel medische hulpmiddelen en geneesmiddelen zitten PFAS. De Nederlandse overheid werkt aan een stappenplan om het gebruik van PFAS te bannen. In België is nog geen dergelijk initiatief gepland.
Poly- en perfluoralkylstoffen (PFAS) blijken op grote schaal gebruikt te worden bij de productie van medische hulpmiddelen zoals gaasjes, implantaten, slangetjes en membranen. Daarnaast worden PFAS-verbindingen gebruikt in 734 verschillende geneesmiddelen. PFAS-stoffen zitten ook in verpakkingen van medische producten.
in Nederlands wil demissionair minister Pia Dijkstra van Medische Zorg (D66) een lijst opstellen van PFAS-vrije werkzame stoffen in geneesmiddelen, zodat patiënten kunnen overstappen op andere medicatie. Dat meldt de Nederlandse nieuwssite Skipr.
Dijkstra wil ook richtlijnen die barrières opwerpen bij het voorschrijven van medische hulpmiddelen met PFAS-stoffen. Het blijkt echter niet eenvoudig om PFAS volledig uit de zorgsector te weren, bijvoorbeeld omdat er soms PFAS-stoffen nodig zijn om PFAS-vrije producten te maken. Er bestaan evenmin lijsten van PFAS-vrije medische hulpmiddelen.
Nog geen actie in België
Het Federaal Agentschap voor Geneesmiddelen en Gezondheidsproducten (FAGG) meldt aan Artsenkrant dat er op dit moment geen specifieke actie op Belgisch niveau aangaande PFAS in geneesmiddelen of medische hulpmiddelen is gepland. Maar het FAGG volgt wel de Europese en internationale initiatieven daaromtrent.
Het FAGG wijst er ook op dat PFAS een zeer brede term is die veel stoffen en materialen omvat. Het belangrijkste probleem met PFAS als geheel is hun persistentie in het milieu en mogelijke downstream-effecten die daarmee verband houden. Deze PFAS-materialen worden inderdaad gebruikt in geneesmiddelen en medische hulpmiddelen.
Een aantal PFAS met een tussenliggende ketenlengte (PFOA en PFOS zijn het meest bekend) wordt in verband gebracht met nadelige gevolgen voor de gezondheid, waaronder onderdrukking van de immuunrespons en carcinogeniteit. De blootstelling hieraan zou al door de fabrikanten moeten worden gecontroleerd, op grond van de momenteel geldende regelgeving en biologische veiligheidsnormen, zegt het FAGG.