Aanwezigheid vs. medische ongeschiktheid
In een nieuw advies wijst de Orde der artsen erop dat een bewijs van aanwezigheid op een medische raadpleging niet verward mag worden met een medisch attest van ongeschiktheid.
Hoewel deze documenten gemeen hebben dat ze ertoe strekken de realiteit van een feit vast te stellen tegenover derden, hebben ze een verschillend doel, preciseert de Orde. Een bewijs van aanwezigheid op een medische raadpleging is bedoeld om te bewijzen dat de patiënt aanwezig was op een raadpleging.
Een medisch attest van ongeschiktheid wordt door de arts uitgereikt om te verklaren dat de patiënt door zijn gezondheidstoestand niet in staat is om iets te doen (lessen volgen, werken, enz.).
Wanneer?
Indien een raadpleging geen ongeschiktheid van de patiënt door zijn gezondheidstoestand aan het licht brengt, overhandigt de arts hem geen ongeschiktheidsattest. Hij kan hem wel een bewijs van aanwezigheid op de medisch raadpleging afleveren.
Of het nu op het werk of op school is, de gevolgen van afwezigheid door ziekte kunnen verschillen van die van afwezigheid door een andere oorzaak (bijv. de ziekte van een familielid, een medische raadpleging, enz.).
Waarheidsgetrouw
De arts moet er rekening mee houden dat het document dat hij aflevert tegenwerpelijk is aan een derde partij. Hij moet precies beschrijven wat hij attesteert om de derde partij niet te misleiden over de gevolgen, met name op sociaal of schoolgebied, van het aan de patiënt verstrekte document. Om het even welk medisch document dient, objectief en voorzichtig opgesteld te worden (artikel 26, Code van medische deontologie).
Tot besluit stelt de Orde dat de arts enkel een ongeschiktheidsattest mag verstrekken wanneer uit zijn vaststellingen, op basis van een klinisch onderzoek of van objectieve gegevens in het medisch dossier (radiografie, ziekenhuisopnameverslag, enz.), blijkt dat de patiënt door zijn gezondheidstoestand niet in staat is om een bepaalde handeling te verrichten (werken, les volgen, enz.).