Mogen we hopen?
2023 ligt bijna achter ons. Terugblikken voelt zwaar. Tussen verwoestende oorlogen en natuurrampen is het zoeken naar lichtpuntjes, naar menselijkheid tussen de onbeschrijflijke gruwel, naar hoop tussen twijfelachtige politieke prioriteiten en humanitaire crises.
De krantenkoppen zijn verre van opbeurend. In 2023 ging de oorlog tussen Rusland en Oekraïne zijn tweede jaar in. Australië kampte met zowel 'wildfires' als recordbrekende overstromingen. Amerika kende opnieuw wrede schietpartijen en nog meer vrouwen werd het recht op abortus ontzegd. El Niño en de klimaatopwarming maakten van de Stille Oceaan een jacuzzi. Turkije en Syrië werden getroffen door één van de dodelijkste aardbevingen in de recente geschiedenis. De Hoorn van Afrika is hongeriger dan ooit. In Gaza dooft het licht in ziekenhuizen, staan artsen voor onmogelijke keuzes, blijven brokstukken en levenloze lichamen achter.
De grootste rampen vinden plaats ver van ons bed, maar ook lokaal nieuws stemt niet vrolijk. Dagelijks sterven mensen in het gevecht tegen drugs. Brussel beeft nadat een koelbloedige aanslag twee levens eist. Weerrecords leiden tot mislukte oogsten en een ondergelopen West-Vlaanderen.
Er is geen plaats in de crèches, de kwaliteit van ons onderwijs is ondermaats, de boodschappenkar blijft duurder worden. Er wordt geld uitgetrokken voor de aankoop van elektrische wagens, maar niet voor betere condities voor ons uitgeput zorgpersoneel. En straks neemt artificiële intelligentie misschien de wereld over.
Máár, er was ook deze quote: "Behind the scary headlines, the human race is making quiet progress." Want lichtpuntjes waren er ook.
In 2023 namen we definitief afscheid van de coronabubbel en omarmden we een feestelijke festivalzomer. De energiecrisis leidde tot een explosie van zonnepanelen en windmolenparken. In het Braziliaanse Amazonewoud werd in de zomermaanden twee derden minder bos gekapt. Kinderen en jongeren lezen weer meer boeken. De ozonlaag heelt. We recycleren efficiënter. De economische groei in de eurozone trekt opnieuw aan.
In de talloze demonstraties tegen het Israëlisch- Palestijnse geweld vinden we menselijkheid terug. Inclusie en diversiteit zijn niet langer louter hippe begrippen: in 2023 is er een Barbiepop met Downsyndroom en is Ariël zwart. De Warmste Week brengt ons samen om kinderen en jongeren een mooiere jeugd te bieden. Koning Willem-Alexander biedt excuses aan voor het Nederlandse slavernijverleden, Donald Trump en Andrew Tate worden juridisch op het matje geroepen.
De vooruitgang van de wetenschap brengt dan weer hoop. Een Frans-Zwitsers team herstelt voor het eerst het contact tussen de hersenen en het ruggenmerg. Hartdefibrillatoren worden geleverd via drones. Men ontwikkelt een laboratoriumalternatief voor palmolie. mRNA-vaccins zitten in de lift. AI helpt hartaandoeningen te monitoren, doktersnota's te schrijven en mammografieën te lezen. Chronische ziekten worden nauwkeuriger opgevolgd, kankermechanismen beter begrepen.
Ook nieuwe maatregelen om de planeet te beschermen bieden perspectief. De EU verbiedt bijendodende pesticiden. Wegwerpplastic wordt steeds vaker verboden. De 'High Seas Treaty' beschermt sinds kort oceaanecosystemen en mariene biodiversiteit.
Behind the scary headlines, the human race is making quiet progress
Wat kunnen we elkaar wensen voor 2024? HOOP! Dat er een einde komt aan het eindeloze, nutteloze geweld. Dat onze stemmen tegen onrecht en ongelijkheid gehoord worden. Dat komende generaties beter zorgen voor onze zieke planeet, met haar sneeuwloze bergtoppen en koortsige oceanen. Of misschien dat ChatGPT een antwoord brengt voor onze problemen?