Long covid, impact en evolutie op lange termijn van het chronischevermoeidheidssyndroom
Een long covid wordt gedefinieerd als persisterende gezondheidsproblemen drie maanden na een sars-CoV-2-infectie gedurende minstens twee maanden, waarvoor er geen andere plausibele verklaring bestaat. De symptomen verschillen sterk, maar de meeste patiënten die zeggen dat ze het erg moeilijk hebben normaal te leven, klagen van een vermoeidheid, die niet verbetert in rust, en geen normaal herstel na een inspanning.
Een long covid wordt gedefinieerd als persisterende gezondheidsproblemen drie maanden na een sars-CoV-2-infectie gedurende minstens twee maanden, waarvoor er geen andere plausibele verklaring bestaat. De symptomen verschillen sterk, maar de meeste patiënten die zeggen dat ze het erg moeilijk hebben normaal te leven, klagen van een vermoeidheid, die niet verbetert in rust, en geen normaal herstel na een inspanning.
Vorig jaar is een studie gepubliceerd (C. Kedor et al.), volgens dewelke patiënten met een long covid die klagen van hevige vermoeidheid en inspanningsintolerantie, in twee groepen kunnen worden ingedeeld naargelang ze al dan niet voldoen aan de diagnostische criteria van myalgische encefalomyelitis.
Dat is een complexe neuro-immunologische aandoening, die wordt gekenmerkt door uitgesproken vermoeidheid, inspanningsintolerantie en een verergering van de symptomen na inspanning, wat kan leiden tot een lichamelijke handicap. Vandaar dat dat syndroom meestal chronischevermoeidheidssyndroom wordt genoemd.
In deze studie vertoonden de patiënten die niet beantwoordden aan de diagnostische criteria van de Canadese consensus, al bij al soortgelijke symptomen, maar de malaise na inspanning was minder uitgesproken en korter (enkele uren in plaats van tot de volgende dag bij de patiënten die wel aan de criteria beantwoordden) en bij die patiënten verbeterde de situatie over verloop van tijd veeleer, een beetje zoals bij patiënten die een myalgische encefalomyelitis/chronischevermoeidheidssyndroom hebben ontwikkeld na een andere infectie dan covid.
Dat is jammer genoeg niet zo bij de andere patiënten. Volgens nieuwe gegevens van diezelfde groep (F. Legler et al.) waren de symptomen bij de meeste patiënten met een long covid die beantwoordden aan de criteria van myalgische encefalomyelitis/chronischevermoeidheidssyndroom (47/55), nagenoeg niet veranderd en was hun klinische situatie anderhalf jaar na de initiële infectie al bij al niet veranderd.
Volgens preliminaire gegevens correleert de grijpkracht met de ernst van een long covid en zou die ook een prognostische waarde kunnen hebben. Hoe hoger de initiële grijpkracht, des te minder ernstig is de evolutie van de long covid.