Inhaalbeweging onder de taalgrens
In 2022 werden bijna 3.000 gevallen van euthanasie gerapporteerd aan de Evaluatiecommissie. Het aantal meldingen blijft in stijgende lijn gaan. En er is een opvallende toename van het aantal Franstalige patiënten.
In 2022 ontving de Euthanasiecommissie 2.966 registraties van euthanasie, volgens een tussentijds verslag. Dat is een stijging met 9,85%. In 2020 - het jaar dat de pandemie in ons land uitbrak, maar ook het jaar van het ophefmakende proces in Vlaanderen over de euthanasie van Tine Nys - was er nogal uitzonderlijk een daling van het aantal gevallen, met name van Nederlandstalige patiënten.
In 2022 betrof 70% van de geregistreerde gevallen Nederlandstalige patiënten en nagenoeg 30% Franstalige. Maar het aantal Franstalige aangiften steeg vorig jaar met 184 - tegenover een stijging met 82 aan Nederlandstalige zijde. Sinds het begin van de registratie zijn er veel minder Franstalige aangiften dan Nederlandstalige - soms een vijfde van het totaal maar vaak zelfs minder. Vanaf 2016 lijkt daar evenwel wat kentering in te komen. Wat de verhouding tussen beide taalgroepen bepaalt, is niet bekend. De Euthanasiecommissie vraagt al langer om dat te onderzoeken. Sommigen vermoeden dat artsen in Franstalig België nog frequenter palliatieve sedatie toepassen. Alleen de taal van de patiënt is overigens bekend, de woonplaats is vermeld in het gesloten gedeelte van het dossier dat normaal ongeopend blijft.
Buitenland
Van 61 patiënten vermeldde het 'open' gedeelte van de registratie dat ze in het buitenland woonden. Die vermelding is niet verplicht, dus het kunnen er zeker meer zijn. Het gaat dan om patiënten die naar ons land zijn gekomen met een verzoek om euthanasie - dat dan wordt beoordeeld volgens de Belgische wetgeving. Meestal gaat het om personen uit Frankrijk (53 gevallen) maar ook Australië, Denemarken, Hongarije, Kenia, Nederland, Polen, Portugal en Oekraïne worden geoemd. Het ging alleen om personen met een somatische aandoening, zoals ALS, longkanker, polypathologie. In 79% ging het om terminale patiënten en meestal waren de patiënten tussen de 50 en 79 jaar oud.
De Commissie vond geen dossiers die niet voldeden aan de voorwaarden in de euthanasiewet. Geen enkel geval werd doorgegeven aan de procureur des Konings voor verder onderzoek.