Artsen en armoede
Een goede arts kent de socio-economische achtergrond van zijn patiënten en houdt er rekening mee. In de praktijk focussen dokters (uiteraard) op de medische aspecten maar zijn ze nauwelijks op de hoogte van de financiële impact ervan voor de patiënt.
De eerste negen bladzijden in deze editie van Artsenkrant staan volledig in het teken van 'artsen en armoede'. Met dit leesvoer hopen we u aan te zetten om een baanbrekende enquête over dit thema in te vullen.
In het editoriaal op pagina 2 schetsen Kirsten Catthoor, Hans De Loof en Kris Van den Broeck (UAntwerpen) de contouren van dit project in samenwerking met de Universiteit Antwerpen. Het omhelst ook apothekers. Net zoals Artsenkrant staat het maandblad 'De Apotheker' vandaag in het teken van armoede, met een vragenlijst voor apothekers.
Een erg interessante kijk op de problematiek geeft professor huisartsgeneeskunde Birgitte Schoenmakers (KU Leuven), op bladzijde 3-4. Zij legt onder meer uit wat men verstaat onder het begrip subjectieve armoede. Een goede arts, stelt prof. Schoenmakers, heeft kennis van de socio-economische achtergrond van zijn patiënten. Als het van haar afhangt, komt 'armoede' best ook consequent en systematisch doorheen de hele opleiding aan bod.
Uiteraard worden niet alle artsen in dezelfde mate met minderbegoeden geconfronteerd. Daarom maken we het thema tastbaar (pagina 5) door een kijkje te nemen in het wijkgezondheidscentrum Medikuregem in de Anderlechtse 'doorgangsbuurt' Kuregem. Mensen van tientallen nationaliteiten worden daar verzorgd. De meesten weten nauwelijks waar ze recht op hebben. Artsen, hulpverleners in het algemeen, kunnen hen de weg wijzen in het doolhof aan sociale voorzieningen. Al vrezen Hans De Loof en Kirsten Catthoor (pagina 6) wel dat de meeste dokters zelf weinig benul hebben van de kostprijs van een behandeling.
Dat het vaak over generatiearmoede gaat en dat de strijd daartegen een werk van zeer lange adem is, blijkt uit de artikels over kansarmoede en astma (bladzijde 7) en over alcoholintoxicatie bij jongeren op de spoed (pagina 8-9). Duidelijk wordt zo ook dat de problematiek de gezondheidszorg ver overstijgt.