Stilstaan
Recent startte ik na bijna twee jaar weer met live sessies in mijn ambulante psychiatrische praktijk. Al wie met De Zorg te maken had, bracht los van elkaar eenzelfde verhaal.
Naast de reeds gekende moeheid/ uitputting waren ze uitermate boos, voelden ze zich onbegrepen en bekocht.
Zo wordt de flexibiliteit die men ten tijde van de crisis aan de dag legde nu als permanente vanzelfsprekend beschouwd. Men wordt ingeroosterd in functies waarvoor men de competenties niet heeft of in een team geplaatst waar men als enige de noodzakelijke knowhow heeft.
Mensen op de werkvloer willen voldoende lang stilstaan (en zich verboden voelen), zelf uitmaken wat ze willen meenemen vanuit deze crisis (autonomie) en zijn daar best toe in staat, afgaand op wat ze de afgelopen tijd getoond hebben (compententie).