UZ Gent in de ban van Antigone
Een Allerheiligenweekend lang, was het UZ Gent in de ban van Antigone, een locatievoorstelling gespeeld en gemaakt door zo'n 100 medewerkers van het ziekenhuis. Onze theaterrecensent Peter Anthonissen woonde de première bij, en sprak met prof. dr. Michel De Pauw, een van de deelnemende artsen.
Een van de hilarische hoogtepunten in Antigone was de strak getimede cameo-verschijning van prof. dr. Eric Mortier, gedelegeerd bestuurder van het UZ Gent. Hij kwam op als de oppergod Zeus, met een bliksemschicht in de hand. Ik beeldde me in hoe Mortier 4 dagen en 28 voorstellingen lang, in een Griekse toga gekleed, achter zijn bureau zat, telkens wachtend op het sein van een productiemedewerker dat zijn moment om op te komen zich aandiende. In mijn ogen getuigde het van de overgave en het enthousiasme waarmee het hele ziekenhuis zich op dit project stortte.
Het was immers een hele belevenis, deze Antigone, niet enkel voor het 100-tal medewerkers van het UZ Gent die zich, naast hun dagtaak, meer dan een jaar lang op dit locatieproject hadden voorbereid, maar ook voor het publiek. Verdeeld in kleine groepjes, maakte het een wandeling langs verschillende locaties op de campus, waar zich telkens een scène afspeelde, live of op video. Tijdens de verplaatsingen kreeg ieder een hoofdtelefoon opgezet, waarop een podcast te horen was die bijkomende elementen aan het verhaal toevoegde. De regisseurs van dit multidisciplinaire spektakel waren Filip Standaert en Walter Bavo Janssens, beiden doorge- winterde professionelen.
Het scenario was in alle opzichten zeer goed uitgekiend, en de tocht, zeker voor wie de campus minder goed kent, even spannend als verrassend. Zo werden onder andere de als monument beschermde kapel, verscheidene audi- toria en de imposante keldergangen aangedaan. Eén punt van kritiek: de passage langs het zwembad van het revalidatiecentrum leverde prachtige beelden (en dito muziek) op, maar voelde te veel aan als een langgerekte epiloog. Op dat moment had de essentie van het drama zich immers al voltrokken.
Ook al sprongen de makers vrij om met de oorspronkelijke tragedie van Sophocles, de keuze voor de Creon-figuur als hoofdpersonage was conform het origineel, zelfs al laat de titel, Antigone, het tegendeel vermoeden. In het UZ Gent was die figuur getrans- formeerd naar Gerard Denijs, een Gentse bouwmagnaat die op zijn neef Teo rekent als zijn opvolger. Na een banale ruzie echter, sterft Teo en belandt diens broer Pol in kritieke toestand in het ziekenhuis, en meer specifiek, in het UZ Gent.
Minder dan bij Sophocles stonden ethische en ideologische vraagstukken centraal. Insteek was veeleer de vraag wat het vergt om onderlinge meningsverschillen achter zich te laten. Voor Teo komt alle hulp te laat, voor Gerard en Pol komt het moment van inzicht en inkeer net op tijd. Er vallen minder doden dan bij Sophocles. Het UZ Gent koos zeer bewust voor een positief verhaal.
'Een fantastische ervaring'
Onder de medewerkers aan Antigone waren zeven artsen. Eerder schreef prof. dr. Tessa Kerre, hematoloog, in Artsenkrant (AK 2686) een column over hoe zij het project beleefde. In deze editie laten we prof. dr. Michel De Pauw, medisch diensthoofd cardiologie, aan het woord. Hij was een van de wisselende spelers die pater familias Gerard Denijs vertolkte. Artsenkrant sprak hem daags na de laatste voorstelling. "De ervaring van het spelen, de interactie met de tegenspelers, de ontwikkeling van heel het proces eigenlijk, was fantastisch. Maar gisteren was ik wel leeg ( lacht)."
De Pauw engageerde zich voor het project zonder enige noemenswaardige acteerervaring. "Iedereen heeft wel een keer op de planken gestaan op school, maar zoiets had ik nog nooit gedaan. Ik heb wel een interesse naar toneel toe. Ik zie zelf liever toneel dan bijvoorbeeld een film, omdat ik het gevoel heb dat ik daar meer actief in participeer. Toneel laat meer interpretatie toe. Vanuit die insteek heb ik mij opgegeven toen ongeveer anderhalf jaar geleden een oproep werd gelanceerd dat er medewerkers werden gezocht. Ik zag die oproep staan, en ik dacht: 'Waarom niet? Ik heb goesting om daaraan mee te doen.' Ik weet dat bij een eerste bijeenkomst, toen het project aan de geïnteresseerden werd voorgesteld, een aantal mensen verbaasd opkeken dat ze mij zagen verschijnen. Die zagen dat blijkbaar niet in mij ( lacht). Maar oké, dan groeit het en dan loopt het, en dan heb je daar eigenlijk heel veel plezier in."
Ook al is de ervaring nog zeer vers, hoe schat hij het belang van Antigone voor het ziekenhuis in? "Een van de belangrijkste boodschappen die ik eraan koppel - maar dat is een persoonlijke interpretatie - is dat je met mensen samen heel wat kunt realiseren. Naar de maatschappij toe vind ik dat een belangrijke boodschap. Ik vind dat we vandaag de dag te weinig samen doen. In Antigone was iedereen even belangrijk. Als speler was ik bevoorrecht het eindproduct te mogen brengen, maar eigenlijk stond ik daar voor al die mensen die dit samen hebben mogelijk gemaakt, de mensen die instonden voor de sound, de belichting, de kostuums enz... Ik heb ook heel veel mensen leren kennen die ik nog nooit gezien had, ook al werk ik al meer dan 30 jaar in het ziekenhuis."
