Frustratie over niet-gevaccineerden neemt toe
Vanaf midden deze week zouden Belgische ziekenhuizen - ook de Vlaamse - een kwart van de IC-bedden weer moeten reserveren voor covidpatiënten. Maar het zijn vooral niet-gevaccineerde personen die wegens covid nog in het ziekenhuis belanden.
Dat blijkt ook uit het wekelijkse rapport van Sciensano: sinds juli van dit jaar zijn de helft van de patiënten die wegens covid in het ziekenhuis worden opgenomen jonger dan 50 jaar en niet-gevaccineerd. Ze vertonen geen risico-aandoeningen.
Patiënten die volledig gevaccineerd zijn maar in het ziekenhuis toch covid blijken te hebben zijn veel ouder (mediaan 82 jaar), komen in bijna de helft van de gevallen uit woonzorgcentra - en zijn in de helft van de gevallen asymptomatisch (covid wordt vastgesteld door een routinetest).
Zoals de Amerikaanse president Joe Biden het vorige week stelde tijdens een toespraak waarin hij strengere maatregelen om covid te bestrijden aankondigde: "Dit is een pandemie van de ongevaccineerden."
De frustratie bij het ziekenhuispersoneel daarover neemt toe. In een reactie op het nieuws dat de ziekenhuizen opnieuw moeten opschalen naar fase 1a reageert de hoofdarts van het UZ Leuven, professor Gert Van Assche (in De Ochtend vorige week), dat dat een moeilijke discussie wordt in de afdelingen.
"In ziekenhuizen en in een regio die wereldkampioen zijn wat betreft de vaccinatiegraad, kun je dan niet meer behoorlijk uitlegd krijgen."
UZ Leuven verzorgt in zijn afdeling intensive care ook covidpatiënten uit Brussel, Noord-Frankrijk en Wallonië.
Al lang uitgestelde zorg zal nog langer moeten worden uitgesteld. Het nieuws dat ziekenhuizen zich nu moeten voorbereiden op een vierde golf betekent volgens Van Assche dat het tot ver in 2022 zal duren voordat UZ Leuven die achterstand in de zorg zal hebben kunnen inhalen.
Vrijheid botst tegen vrijheid
Van Assche wijst erop dat zich laten vaccineren tegen covid in België een persoonlijke keuze is, maar dat de keuze om zich niet te laten vaccineren gevolgen kan hebben voor de rest van de bevolking - ook voor wie wel is gevaccineerd.
De frustratie over de gevolgen die de beslissing om zich niet te laten vaccineren voor anderen kan hebben, leeft niet alleen bij artsen en zorgpersoneel. Een huisarts uit Brussel bezorgde ons ook onderstaande brief van een moeder die met haar hele gezin in quarantaine moest nadat een verzorgster uit een kinderdagverblijf van haar dochtertje positief testte.
De persoon schrijft het toe aan de lage vaccinatiegraad in Brussel, en vraagt zich af hoe het mogelijk is dat personen die voor anderen instaan, het een kwestie van persoonlijke vrijheid noemen om zich niet te laten vaccineren.
"Voor mij is het vrij duidelijk: uw vrijheid stopt waar mijn vrijheid begint", stelt de brief krachtig.
Obstakels, obstakels, obstakels,...
Maar politici, vooral minister van Volksgezondheid Frank Vandenbroucke, maakten het meteen duidelijk: een algemene verplichte vaccinatie tegen covid komt er niet. Veel te lastig en eigenlijk ondoenbaar, luidt het.
De leiding van het kinderdagverblijf vernam van Kind en Gezin overigens dat de verzorgsters in kinderdagverblijven in ieder geval niet onder het zorgpersoneel vallen - voor kinderdagverblijven zal de verplichte vaccinatie tegen covid, die er voor zorgpersoneel wel zou aankomen, niet gelden.
President Biden wil in de Verenigde Staten bedrijven een hefboom geven om de vaccinatiegraad van het personeel op te drijven. In België ligt dat weer een stuk moeilijker.
Het kinderdagverblijf kon aan de ouder eigenlijk niet meedelen of de verzorgster die positief testte, al dan niet gevaccineerd was. De privacyregels bepalen dat de werkgever niet het recht heeft om dit aan de persoon te vragen. Bedrijven weten dus zelfs niet hoeveel van hun personeelsleden gevaccineerd zijn.
Brief van een (werkende) ouder uit Brussel
We zijn zover - het is 1 september. Voor ouders en hun kinderen betekent deze datum ieder jaar het einde van de vakantie en het begin van een nieuw schooljaar. Dit jaar is bijzonder. Iedereen is getroffen door de pandemie. Maar het is niet overdreven te stellen dat kinderen en hun - vooral werkende - ouders bij de hardst getroffenen behoorden. Het begin van het schooljaar '21-'22, dachten we, zou een nieuwe start zijn - een last die wegviel na maanden van een helse rit, met snel stijgende vaccinatiegraad. Tenminste in Vlaanderen.
Want in Brussel is het plaatje nog verschillend. De vaccinatiegraad is er laag: maar 48% van de gehele bevolking is al beschermd. Ziekenhuizen lopen er weer vol. De dichtbevolkte stad maakt dat de bewoners er veel meer risico lopen om blootgesteld te zijn dan in kleine stadjes met ééngezinswoningen. Het gevolg voelen we nu: onze drie jaar oude dochter wilden we voor het eerst naar school sturen, maar laat op de avond van 31 augustus kregen we een telefoon dat een van verzorgsters in het kinderdagverblijf positief had getest voor covid. Zodoende moet ons kindje nu voor zeven dagen in quarantaine en moet ze twee keer een test ondergaan voordat ze naar de school mag. Daar gaan we weer. Echt?
Natuurlijk volgen we als verantwoordelijke burgers gehoorzaam de regels. We laten ons ook testen, gaan in quarantaine, bellen afspraken af, wisselen elkaar af met het werk, houden de kleine bezig, zorgen voor het eten, slaan er ons door. Maar echt? Hoeveel keer hebben we dit al gedaan de voorbije 18 maanden? Toch wel tamelijk geregeld. En op dat moment was er ook geen andere keuze. De enige manier om onszelf en andere te beschermen was isoleren, de fysieke contacten beperken en ons aan te passen. Ondertussen zijn de spelregels veranderd want er is een algemeen beschikbaar en (nog steeds!) werkzaam vaccin. Het gaat mijn begrip te boven dat er mensen zijn die het weigeren. Vooral dan mensen die gekozen hebben voor werk in sectoren die diensten leveren aan de samenleving: in de dagverzorging, scholen, ziekenhuizen en tehuizen voor ouderen. Hoe kan iemand ervoor kiezen ten dienste te staan van de maatschappij en aan de andere kant vol te houden dat het allemaal een kwestie is van persoonlijke vrijheid? Voor mij is het vrij duidelijk: uw vrijheid stopt waar mijn vrijheid begint. En dat wil ook zeggen: de vrijheid en de gezondheid van mijn kind dat momenteel nog gevaar loopt omdat het het vaccin niet mag krijgen. Met mijn vrijheid bedoel ik ook mijn vrijheid om te werken, te presteren, te slagen, mentaal gezond te blijven en me uit de slag te trekken.
Ik vraag me af hoe het mogelijk is dat, na wat we allemaal hebben doorgemaakt, politici zo snel de minimumondersteuning van werkende ouders hebben weggetrokken. Terwijl aan de andere kant het debat over verplichte vaccinatie van personen van wie de gezondheid veel wijdere repercussies heeft dan alleen op de eigen longen. Durft eindelijk iemand eens een moedige beslissing nemen? Of kunnen we alleen maar met afgunst kijken naar wat in Frankrijk gebeurt.
AT (Volledige naam bekend bij de redactie.)