De pelgrimstocht van Lieve Swinnen (slot): zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder!
Terug thuis. Mijn Camino zit er op.
Ik heb gezongen (samen met Chip alle ABBA-klassiekers èn het hoho hoho refrein, met Benoit en Lola hun Caminolied, zelf probeerde ik iedere wandeldag af te sluiten met de zing, vecht, ... song), gevochten (met mijn initiële onbeholpenheid), gehuild (meermaals want je leven passeert), gebeden (in iedere kerk, en dat waren er veel!), gelachen (onnoemelijk veel, een watermeloen bezorgt me voortaan de slappe lach), gewerkt (mmm schrijven is niet echt werken, af en toe werd mijn kinderpsychiatrische blik wèl gewaardeerd) en bewonderd (zowat àlles!).
Het is bijna niet in woorden te vatten!
Op mijn pelgrimsdiploma staan 1.800 km vermeld tussen Vézelay en Compostela, ik tel 250 ervan af - Bourges-Limoges deed ik met de trein - dus officiëel mag ik 1.550 km als stapafstand tellen!
Maar vooral alle belevenissen zijn de moeite waard geweest, ik verwijs graag terug naar mijn verhalen.
Hier rest me nog iedereen te bedanken.
In de eerste plaats Ignace, Olivier en Zoë, mijn coaches. Zonder hen was het niet gelukt, zij waren er altijd, geen probleem/vraag was hen te veel. Met een bijzondere vermelding voor Zoë, vrouwen onder elkaar begrijpen net dat tikkeltje meer...
Ook Maxim, Simon en Yndia supporterden heftig mee!
De dagelijkse doe/denkopdracht bleek magisch!
De vriendinnen. Vivi die mee wandelde en alzo voor de perfecte start zorgde; we belden verder iedere week. Ook Anja, Maddy en Nathalie waren trouwe bellers.
De aanmoedigingen van de vriendenkliek uit Pelt, de buren, klavertje vier, de 12 zeekinderen-club, Ingrid en Philippe, Gerda en Etienne, Annelies, Anita, mijn zus, Jean en Madeleine, collega's dichtbij en ver weg.
De pelgrims onderweg, ze zijn onmisbare supporters. Ook de zorgende handen in de refuges/albergues; zo'n grote hulp onderweg!
Blijvende banden zijn er met Lola en Benoit, Chip, Kristine, René en Delphine.
Maar ook alle sympathisanten van mijn reisverhaal hebben hun steentje bijgedragen. Ik kreeg zoveel toffe reacties en aanmoedigingen.
Artsenkrant die mijn reisverhaal bracht, het was een groot voorrecht dit te mogen doen.
Stappen deed ik zelf, kracht kreeg ik ten volle... wellicht ook van hierboven...
Bedankt iedereen!