Dementie en immigratie gedocumenteerd
In de documentaire 'Dans la maison' schetst de Belgische cineaste Karima Saïdi een beeld van hoe haar inmiddels dementerende moeder het niet onder de markt had als alleenstaande immigrante met kinderen.
In Dans la Maison geet het niet alleen over de ziekte, maar ligt de focus minstens evenzeer op hoe als naaste ermee omgaan.
Allen in een vreemd land
In de film komt daar bovendien ook nog het hele immigratievraagstuk bij. De van Marokkaanse origine maar in België geboren en getogen Karima Saïdi behaalde aan het gerenommeerde Insas een diploma filmmontage en scenarioschrijven en aan de ULB een master in het filmanalyse en -schrijven. Zo schreef ze mee aan een van de allerbeste Belgische films van de laatste decennia, A perdre la raison van Joachim Lafosse, ook een film die deels over geestelijke gezondheid gaat.
In 2013 maakte Karima Saïdi Mur-murs et 10 voix, een reeks audioportretten rond de Marokkaanse immigratie in Brussel, in 2016 gevolgd door de korte documentaire Aïcha, waarin ze de verdwijning van haar moeder evoceert, wat later de premisse zal worden van Dans la maison, haar eerste documentaire langspeelfilm. In dat debuut toont ze aan de hand van archiefbeelden, filmpjes en foto's het leven van haar moeder en de rest van haar familie.
We zijn er getuige van hoe haar moeder van Tangers naar ons land verhuisde in 1967 nadat haar man het gezin in de steek had gelaten en naar België was gevlucht. Saïdi toont zich een maestro/a in de montage waarbij ze switcht tussen de laatste levensjaren van haar door alzheimer getroffen moeder en haar levensloop. De film meandert eveneens tussen Tangers en Brussel. Zo krijgen we tegelijkertijd een fascinerende schets van de moeilijke communicatie tussen een nieuwsgierige dochter en haar dementerende mama maar ook een beeld van de enorme beproevingen waar een jonge alleenstaande moslimmoeder voor staat in een vreemd land.
Dans la maison wordt verdeeld door Dérives en draait sinds deze week in de betere arthousebioscoop.