Nabijheid en beschikbaarheid
In Artsenkrant nr. 2670 d.d. 29 april konden we vernemen dat minister van Volksgezondheid en Sociale Zaken Frank Vandenbroucke focust op vier doelstellingen van ons zorgsysteem.
Daarbij focust hij op de nabijheid van zorg. Terecht! Ik stam af van een huisarts - gevestigd sinds anno 1932 in zijn geboortedorp - die ik mocht opvolgen ten plattelande.
Een van de belangrijke kenmerken van de praktijkvoering was toen de grote beschikbaarheid voor 'onze' mensen. Ik herinner me nog goed mijn burgerlijk huwelijk, de verpleegkundige uit de materniteit wist mij achteraf in het restaurant te vinden. Voor het dessert ben ik in een ander kostuum moeten kruipen - voor de rest van de avond geen bevallingen. Ook onze opvolgers - soms anders georganiseerd - zorgen daarvoor. Beschikbaarheid blijft inderdaad zeer belangrijk.
Toen de eerste verloning van het Globaal Medisch Dossier eind vorige eeuw (!) voor een aantal patiënten moest beslist worden, was dat echt niet eenvoudig. In het grootste geheim spraken we af met het grootste ziekenfonds van dit land enkele dagen voor de medicomut plaatsgreep.
Via de kracht en doorzetting van een aantal collega-huisartsen én -specialisten werd er na een zeer lange en grotendeels nachtelijke vergadering een akkoord bereikt. De voorzitter van de medicomut kon tijdens de vergadering zelfs met regelmaat dialogeren met ... jawel, minister Frank Vandenbroucke.
De ultieme voorwaarde van de kant van de huisartsen was dat de daaropvolgende conventie een veralgemening van de GMD-betaling diende te omvatten. Anders geen akkoord. We kregen toen snel een duidelijke 'ja' en niemand brak bij latere gesprekken zijn woord.
Toen reeds waren de namen van die specialisten van het VBS (een verbond...) ons bekend. Jaren later eisen ze opnieuw dezelfde aandacht op en worden onze opvolgers terecht boos. Zoals het in 1999 'neen' was, is dat vandaag nog zo.
Wij mochten meer dan 20 jaar geleden de GMD-huisarts geboren helpen te worden. En als - toen nog - 'arts in de genees-, heel- en verloskunde' kon ik samen met syndicalisten van verschillende disciplines best wel oordelen wat goed was voor ons prachtig beroep. Er was met ons standpunt niets fout, integendeel!
Mede dankzij de loyale steun van de specialisten van Bvas (een syndicaat...) is de GMD-huisarts er gekomen. Sindsdien heb ik voor VBS-bestuurders, die zich daarbij niet konden of kunnen neerleggen, geen boodschap meer. Ook vandaag niet, nooit!