Van Mira tot Madou

Heilige maagd Mira

Op de cover van Heilig hart staat Mira (artiestennaam van Mira Bertels) afgebeeld als de Heilige Maagd Maria in een bruine kroeg. Tekenend voor de eigenzinnige zangeres die ons inmiddels al 15 jaar verblijdt met originele Nederlandstalige muziek. In 2021 is het 15 jaar geleden dat Mira haar eerste plaat uitbracht, In de daluren. Het nummer In de fleur hoorde u toen ongetwijfeld en dat mag je inmiddels een Vlaamse klassieker noemen. De klip van de moeilijke tweede plaat rondde Mira moeiteloos met Stukken van mensen waarop je hits als Grenzen en Checken Checken checken terugvindt. In 2001 gooide ze het over een andere boeg door op derde plaat Mira ruiger uit de hoek te komen en al rockend haar beperkende kleinkunstimago van zich af te gooien. Op de Nekka Nacht 2012 pakte ze het publiek in met haar eigen versie van Willem Vermandere's Onderweg. Op Plaats in 2016 was het opnieuw introspectie troef.

Op de nieuwe plaat Heilig hart staan nu tien verse songs, die ongemak en melancholie, verlangen en nostalgie verbinden. Mira blijft rijpen als chanson- nière en maakt Grootkunst. In een interview dat je terugvindt op haar website mira-online.be duidt ze onder andere de titelsong: "De song gaat over zoeken naar mildheid in jezelf, voor jezelf en voor anderen. En plots viel het me op; op zoveel plaatsen in Vlaanderen staat 'heilig hart'. Ziekenhuizen, scholen, richting- aanwijzers naar die plekken ... Het is een heel poëtische benaming, zonder dat we bezig zijn met de betekenis. Ik vond het wel fijn om 'heilig hart' als uitdrukking even te 'kapen'."

Uit dat interview blijkt ook dat de druk om een goed mens, een perfecte moeder te zijn in woelige tijden, als een rode draad door de nieuwe plaat loopt. Mira werkte voor Heilig hart intens samen met producer Nicolas Rombouts, contrabassiste/arrangeur Anneleen Boehme en celliste Juno Kerstens. Heel fijn is Zeker in de winter waarop Vera Coomans meezingt. Mira omschrijft het zelf als 'een duet over hoe de jaren ook zachtheid kunnen brengen'.

Madou is voor altijd

Mira had steeds een boontje voor zangeres Vera Coomans, die toezegde voor een samenwerking. Het resultaat Zeker in de winter is zowel vintage Madou als vintage Mira. 'Vera Coomans? Madou?', horen we sommige lezers denken?

Radiomaker en Belpopkenner Jan Delvaux omschreef Vera Coomans als 'de Marianne Faithfull van Vlaanderen'. Folkliefhebbers weten dat Coomans in de jaren '70 opduikt bij Rum. Daar merkt ze hoe een pak composities van Wiet Van de Leest ongebruikt blijven. Gevolg: ze splitsen zich af en zo ontstaat Madou dat niet alleen zijn naam maar ook inspiratie in de hoofdstad vindt. De stem van Vera Coomans, de toetsen van Van de Leest en de sax van Johan Van Der Staey zorgen in 1981 voor de fantastische single Witte nachten in een productie van de geniale Jean-Marie Aerts (die ook een album van Mira, hiernaast, voor zijn rekening nam) en op tekst van Jan De Vos. Niets is voor altijd prijkt heel hoog bij onze favoriete Nederlandstalige nummers aller tijden. Helaas was het ook profetisch want amper twee jaar en een album zonder titel later stopt Madou ermee.

Tot ze enkele weken geleden vriend en vijand verbaasde met de single Ronquières, voor velen het hoogtepunt van de week van de Belgische muziek. Deze verrijzenis van Madou (alle 'oude' leden zijn weer van de partij) is evenwel grotendeels te danken aan de nieuwe generatie muzikanten die de oorspronkelijke leden voortbrachten. De drijvende kracht achter ' le nouveau Madou' is Thomas Devos, u misschien bekend van Rumplestitchkin en Tommigun - en zoon van Jan en Vera. Naast nieuw materiaal zorgde hij ook voor nieuwe arrangementen van enkele oude songs. Louis Van de Leest - bekend via Baloji en MonkeyRobot, én zoon van Wiet - is ook van de partij. Maar bovenal is er de fantastische stem van Vera Coomans. Ronquières doet uitkijken en snakken naar zoveel meer (nummers en liveconcerten)!