Mislukken van een nano-antistof bij RSV
Iedereen kent wel negatieve studies (primair eindpunt niet bereikt), waarvan bepaalde secundaire eindpunten sterk worden belicht, wat statistici de gordijnen in jaagt. Omgekeerd zijn er ook positieve studies, waarvan sommige secundaire resultaten de vraag doen rijzen of het klinisch wel interessant is.
Tot die tweede categorie behoort de multinationale (met deelname van België), gerandomiseerde, placebogecontroleerde, dubbelblinde fase 2b-studie die het effect van verstuiving van ALX-0171 (antistof met één enkel domein, ook nano-antistof genoemd) heeft onderzocht bij kinderen (28 dagen tot 24 maanden oud) die in het ziekenhuis opgenomen werden wegens een ernstige RSV-ondersteluchtweginfectie.
De mediane tijd tot verkrijgen van een viruslast lager dan de detectiedrempel (primaire eindpunt) was 2- tot 4-keer korter bij de kinderen die een van de onderzochte drie doses van ALX-0171 (3, 6 en 9 mg/kg) hadden gekregen. Maar dat bleek helemaal geen effect te hebben op de onderzochte klinische criteria, namelijk een zuurstofsaturatie > 92% na vier uur bij het inademen van kamerlucht, hervatting van een goede perorale voedselinname en evolutie van de score van klinische ernst op d2, hoewel de serumconcentratie van ALX-0171 met de hoogste twee doseringen hoger was dan de concentratie die het RSV volledig zou kunnen uitschakelen.
Dat treedt volgens de vorsers de hypothese bij dat het RSV een slecht geregelde immuunrespons opwekt zodat de daling van de viruslast vanaf een zeker kritiek punt geen invloed meer zou hebben op het ziekteverloop. Kortom, ALX-0171 zou de klinische evolutie niet meer verbeteren zodra de infectie goed bezig is. En meer dan waarschijnlijk geldt dat voor alle antivirale middelen.
Naar S Cunningham et al. Lancet Respir Med. 2021; 9: 21-32. https://www.thelancet.com/journals/lanres/article/PIIS2213-2600(20)30320-9/fulltext