De non die een C werd
Sommigen onder ons zullen het zich nog herinneren: tot diep in de jaren 1980 maakte de microbiologie gewag van drie types virale leverontsteking, waarvan er maar twee een volwaardige naam hadden.
Hepatitis A en B waren al enige tijd geboekstaafd samen met hun respectievelijke verwekkers, maar onderaan in het lijstje bleef een beetje verweesd de raadselachtige 'hepatitis non-A non-B' staan. Het werk van de Amerikaanse Harvey Alter, Michael Houghton en Charles Rice leidde in 1989 tot het besef dat de overgrote meerderheid van de gevallen van hepatitis non-A non-B te wijten waren aan één en hetzelfde virus, waardoor de ziekte die het veroorzaakte kon worden benoemd: voortaan zou de literatuur verwijzen naar hepatitis C. Voor die prestatie krijgt het drietal nu de Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde.
Hun ontdekking zou een frustrerende zoektocht omturnen tot één van de meest opmerkelijke succesverhalen uit de geschiedenis van de farmacotherapie, dat vandaag vrijwel alle patiënten met hepatitis C de lang verhoopte genezing brengt.