Welk artsentekort?
In Franstalig België wordt steevast een tekort aan artsen aangehaald als argument om de contingentering te laten vallen. Maar volgens de meest recente statistieken van de FOD Volksgezondheid zijn er verhoudingsgewijs meer erkende artsen in Franstalig België dan in Vlaanderen. Iets wat BVAS nog eens onderstreept in een persbericht.
BVAS-erevoorzitter Marc Moens rekende het nog eens uit voor 2019. Tegelijk pleit hij voor het behoud van de contingentering. En de uitvoering van de adviezen van de Planningscommissie - inclusief het herstellen van het evenwicht ( (de 'lissage') vanaf 2024.
Zoals dokter Jonas Brouwers vermeldt in zijn interview, zijn de cijfers voor het contingent over zes jaar, wanneer de nieuwe generatie studenten die dit jaar met de geneeskundeopleiding begint moet doorstromen naar de beroepsopleiding, nog niet in het Staatsblad gepubliceerd.
De discussie daarover met de verschillende overheden die ons land telt, loopt nog. Uit verschillende bronnen horen we dat de contingentering voor 2026 eigenlijk op de tafel van de regeringsonderhandeling ligt - voor zover die er is.
Artsen per bewoners
De vaststelling van dokter Moens is dat, hoewel klachten over een tekort aan huisartsen en andere artsen vooral in Franstalig België, te horen zijn,er hier in verhouding tot de bevolking meer erkende huisartsen en specialisten zijn dan in Vlaanderen.
Het resultaat van Moens' berekening geven we in onderstaande tabel.
Vooral Wallonië beschikt over een groter aantal (erkende) huisartsen. Brussel telt ook meer huisartsen dan Vlaanderen, maar het beschikt vooral over een veel groter aantal specialisten dan beide andere landsgedeelten.
Relatief tekort
Het tekort aan huisartsen is relatief, stelt dokter Moens. Het Riziv spreekt over een huisartsentekort wanneer er minder dan 1 huisarts is per 1.111 inwoners in verstedelijkte gebieden, en minder dan 1 huisarts per 800 inwoners in schaarser bevolkte gebieden.
Huisartsen zijn er tekort in sommige streken en gemeenten. Vlaanderen heeft zich de laatste jaren erg in gezet om de ouder wordende populatie van huisartsen aan te vullen en op te volgen, stelt hij. Wallonië veranderde pas onlangs het geweer van schouder en legt nu op dat 42% van de basisartsen een beroepsopleiding voor huisartsgeneeskunde volgt.
"In Vlaanderen noch in Franstalig België is er in zijn geheel een tekort aan artsen. Enerzijds zijn er disciplines met een duidelijk teveel zoals chirurgie, gynaecologie, radiotherapie, radiologie, nefrologie .... maar anderzijds zijn er specialismen met tekorten zoal (kinder-) psychiatrie, pathologische anatomie, geriatrie, reumatologie , klinische biologie en oncologie", vat hij de situatie verder samen.
Hotel Amigo
Marc Moens herinnert zich hoe de contingentering tot stand kwam.
"Tussen 1990 en vandaag scheef ik talloze verslagen, speeches en vrije tribunes en voerde ik geanimeerde debatten gevoerd over een beperking van het aantal geneeskundestudenten. Een federaal ingangsexamen kwam dichterbij toen in 1997 in het hotel Amigo op de Grote Markt in Brussel de toenmalige "fine fleur" van de universiteiten en alle geledingen van de medische beroepsverenigingen samen plechtig onderschreven om via een toegangsexamen de pas ingevoerde artsenquota te respecteren. De weg naar een numerus clausus was ingeslagen. De belangrijkste reden was en is nog steeds dat er een kwaliteitsvolle opleiding moet kunnen gegeven worden."
"Jammer genoeg bleven alleen de Vlaamse decanen en het federale Verbond van Belgische artsen-specialisten (VBS) en de Belgische Vereniging van Artsensyndicaten (BVAS) hun handtekening trouw. De geschiedenis is bekend: de Vlamingen startten het afgesproken ingangsexamen in het academiejaar 1997 -1998, de Franstalige universiteiten pas in ... 2017 en dan nog met zeer lange tanden en veel verzoekschriften bij de raad van State."