Spike-eiwit

Terwijl sommige onderzoekers proberen reeds bestaande geneesmiddelen te herbestemmen voor de behandeling van covid-19, doen andere teams een poging om specifieke moleculen te ontwikkelen. Gastheereiwitten die het spike-eiwit bewerken zijn een mogelijk aangrijpingspunt.

10 juni 2020

Net zoals andere virussen kan het SARS-CoV-2 alleen in de gastheercel doordringen als het een beroep kan doen op de uitrusting van deze laatste. Dat er een ace2-receptor aanwezig moet zijn, is al herhaaldelijk gezegd. Maar het mechanisme is veel complexer en biedt aangrijpingspunten voor antivirale behandelingen.

Vóór het SARS-CoV-2 zich een weg naar het cytoplasma van de gastheercel kan banen, moet het spike-eiwit (het eiwit dat opgaat in de stekels van het coronavirus) bewerkt worden. Daarvoor staan membraangebonden proteasen in. Als ze het spike-eiwit aantasten, worden bindingssites toegankelijk, zodat het virus zich aan de cel kan binden en erin doordringen.

Furine

Onderzoekers gebruikten daarvoor een antraxmodel. Furine, één van de proteasen die het spike-eiwit van SARS-CoV-2 splitsen, activeert immers ook het antrax-toxine, zodat het in de cel kan doordringen.

Met een specifieke proteaseremmer blokkeerden ze furine. Ze konden aantonen dat menselijke cellen in vitro niet langer gevoelig waren voor het antrax-toxine. Daarnaast verhoogde de proteaseremmer ook de overleving van muizen die met het antrax-toxine waren behandeld.

Voor gebruik bij de mens zit er wel eenaddertje onder het gras: proteasen zoals furine hebben een fysiologische functie. Onderzoek zal moeten uitwijzen wat dit betekent voor de veiligheid van de behandeling.