Accreditering in coronatijden

Als ik lees wat men tegenwoordig allemaal moet doen om aan de nodige accrediteringpunten te geraken, dan stel ik mij de vraag of dit op dit moeilijk moment allemaal wel de moeite waard is voor het medisch korps. Mijn idee over bijscholing, gestoeld op jaren ervaring, is dat dit voor een zeer groot deel tijdverlies is waarbij universiteiten en beroepsverenigingen zich interessant maken en vele sprekers zich goed laten betalen.

De vraag die ik mij stelde nadat ik terugkwam van zo'n activiteit luidde steevast: wat hebben we vandaag bijgeleerd, t.t.z. wat is er bruikbaar volgende week of maand dat ik nog niet wist? En wat is zo uitzonderlijk dat we het in de praktijk nooit zullen tegenkomen en is dus een curiosum en absoluut niet relevant voor de normale praktijk?

Daarnaast is er nog de kleutermentaliteit van punten, gespreid over disciplines die totaal overbodig zijn. Het enige pluspunt, want er was een pluspunt: sociale contacten - toen dichter dan 1,5 m - met de collega's. Conclusie: graag meer activiteiten waar de aanwezigen iets bijleren in de echte betekenis van bijleren.