De pijn van Orfeus
KLASSIEK In 1687 zette de Franse componist Marc-Antoine Charpentier voor de tweede keer de mythe van Orfeus in de onderwereld op muziek in een kameropera. De laatste akte van dat werk is ofwel verloren gegaan of werd nooit gecomponeerd.
De muziek verklankt in dit werk wel de dood van Euridice en Orfeus' overtuigende pleidooi in de onderwereld voor Pluto die er vervolgens mee instemt dat hij zijn geliefde mag ontmoeten.
Drie jaar eerder componeerde Charpentier al een cantate-versie van hetzelfde Griekse verhaal. Cantates waren tot dan toe een Italiaanse aangelegenheid, maar Charpentier had veel opgestoken van zijn leermeester Carissimi en die kennis brengt hij in deze Franse Orphée-cantate uitstekend in de praktijk.
Hier geen grote dramatische uithalen, maar een focus op de pijn van Orfeus die treurt om zijn gestorven geliefde (die hier zelf geen rol toebedeeld krijgt). Beide versies van het Orfeus-verhaal door Charpentier worden verenigd in een opname waarbij Reinoud Van Mechelen in de huid kruipt van Orfeus. We hebben deze haute-contre al meermaals lof toegezwaaid en met deze opname overtreft hij zichzelf opnieuw. Daarbij komt nog het uitstekende samenspel van het ensemble A Nocte Temporis en de stijlvolle inbreng van Vox Luminis (met onder meer het vocale trio dat de personages Ixion, Tantalum en Titye neerzet). Dit is vocale Franse barok op zijn best.
Orphée aux enfers van Charpentier door Reinoud van Mechelen, Vox Luminis en a nocte Temporis is uit bij Alpha 566