Vergeten passiemuziek
Passiemuziek kent in Europa een traditie die teruggaat naar de middeleeuwse gregoriaanse gezangen die het lijdensverhaal van Christus al eenstemmig muzikaal verklankten. De onovertroffen passies van Bach hebben andere passiemuziek naar de achtergrond verdrongen. Nu en dan duikt er toch een ensemble op dat nog een parel weet op te vissen.
Een van de mooiste herontdekkingen van afgelopen jaren is de Lukas Passion van Gottfried August Homilius. De opname door Il Fondamento uit 2013 werd heruitgebracht en verdient zonder meer een tweede, en zelfs een eeuwig leven.
Deze Lukas Passion uit 1775 past in de protestantse traditie waarin het lijdensverhaal aangevuld wordt met koralen en aria's, zoals Bach in Leipzig deed. Ook Bachzoon Carl Philipp Emanuel zou gedurende 21 jaar in Hamburg telkens een andere passie 'componeren'. Hij zag blijkbaar op tegen die klus en daarom is er in zijn passies altijd sprake van ' pasticcio': hij combineerde eigen en nieuw gecomponeerde fragmenten, met ouder materiaal van zichzelf of van tijdgenoten.
In het geval van de Lukas Passion die onderzoekers van het CPE Bach-project van het Packard Humanities Institute in California herontdekten, gaat men ervan uit dat de partituur integraal het werk is van Homilius, een leerling van J.S. Bach. Zijn muziek draagt nog sporen van zijn leermeester maar hij integreert tegelijk nieuwe muzikale tendensen waarin emotie en sentiment de boventoon voeren.
Il Fondamento van Paul Dombrecht gaf in 2013 met een inspirerende uitvoering Homilius een duwtje in de rug. De acht solisten zetten heel mooie prestaties neer. Ze fungeren uitstekend als collectief in het koor dat alert reageert in de turbaekoren en transparant in de koralen.
