Ode aan alle collega's
Onze Tour de France wordt dit jaar gereden in de lente. Niet door renners maar door zorgverleners. De duur is drie keer zo lang. Niet de traditionele drie weken, maar wel minstens negen weken. De Tour wordt gereden in witte outfits, maar er valt geen trui te verdienen op het einde. Doel is wel om met zijn allen de meet te halen. Het publiek gelooft er alvast in en moedigt de gladiatoren dagelijks aan met een welverdiend applaus om 20 uur. Uit de huizen wapperen witte lakens om de witte garde wind in de zeilen te blazen.
De zorgverleners zijn er klaar voor. De voorbereidingen zijn getroffen, het materiaal blinkt en het team staat scherp. We zijn nu al aan de vlakke etappes begonnen. Hier is het vooral zaak om de groep mooi samen te houden en gegroepeerd te rijden. Je geraakt het best aan de eindmeet zonder onnodige krachten te verspillen als je mooi ronddraait, iedereen doet een deel van het werk. Elk op zijn beurt neemt de kop, en zet de rest van het team uit de wind. Probeer het tempo zo te kiezen dat het ganse team het vlot kan aanhouden. Kijk dus goed naar je teamleden. Kijk diep in hun ogen, hun blik, het verzet dat ze draaien, want de tour is nog lang.
Verdeel elke rit in stukken en zorg ervoor dat de rollen duidelijk zijn. Zodat iedereen van het team weet van hem/haar verwacht wordt. Hou rekening met de talenten en ook motivatie. Je hebt ongetwijfeld teamleden, die beter zijn in het begin van de etappe, terwijl anderen pas op dreef komen naar het einde toe. Je hebt de sprinters die snel ter hulp schieten, heel snel zijn in de actie en reactie. Ze beslissen in fracties van seconden en draaien enorme wattages gedurende kort tijd. Je hebt klimmers, die zijn in tegenstelling tot de sprinters wat lichtgebouwd zijn. Maar, zij kunnen net heel lang een bijzonder zware inspanning volhouden. Daarnaast heb je ook tijdrijders, die heel gefocust strak in het zadel gedurende lange tijd een hels tempo kunnen aanhouden. De andere teamleden zijn de o zo belangrijke helpers, ze rijden uren op kop, brengen bidons naar voor, zorgen voor de bevoorrading en wachten als iemand lek gereden is of gevallen.
In de eerste vlakke ritten, zal er ongetwijfeld iemand uitvallen, door pech of ziekte. Maar hou ook dan contact. Hou contact met de collega's, onder elkaar want er komen nog zware ritten aan. Tijdens de vlakke ritten is het cruciaal om voldoende rust en recuperatie in te bouwen. Ik zie collega's die onder spanning staan. Sommigen zien er al vermoeid uit en dat baart me zorgen. Heel veel collega's zijn reeds zeer diep gegaan in de voorbereidingen, terwijl de 'race' nog moet beginnen. Neem dus echt tijd voor ontspanning en rust. De Tour win je in bed en aan tafel.