De zucht naar onsterfelijkheid
Eind vorig jaar ging navelstrengbloedbank CryoSave failliet. De belofte die ze met veel branie aankondigden, dat de eigen stamcellen uit navelstrengbloed de absolute remedie zouden zijn voor hematologische aandoeningen die men later zou ontwikkelen, bleek op drijfzand te zijn gebouwd.
Vanuit medisch-wetenschappelijke hoek kwam steeds meer kritiek op het bedenkelijke statuut van deze belofte: er is een kans dat de bloedaandoening reeds in het eigen genoom vervat zit. Ook het aanboren van de stamcelreserves voor de genezing van neurodegeneratieve ziekten zoals Parkinson en Alzheimer, wat de bloedbank dan maar in een later stadium ging beweren, bleek ongegrond: stamcellen uit navelstrengbloed blijven hoogstens tot 20 jaar na de geboorte hun verjongende kracht bezitten, een leeftijd waarop het is uitgesloten deze ziekten te ontwikkelen.
Los van dit leeftijdsgebonden argument, is de research met tot op embryonaal niveau gebrachte pluripotente cellen die een zodanig effectief regenererend effect kunnen hebben, nog steeds ook in een experimentele fase. De toepassing ter zake kan met andere woorden geenszins gewaarborgd worden en voldoet dus niet aan de vereiste bioethische standaard van validiteit en betrouwbaarheid.
Maar er is meer aan de hand. Het bedrijf schond eveneens een aantal andere cruciale bioethische normen. Het opzet was overigens van meet af aan dubieus gezien de exclusief commerciële aard. Daarmee leek de verwaarlozing van een aantal deontologische vereisten, verbonden aan het verkrijgen en bewaren van lichaamsmateriaal, hand in hand te gaan. CryoSave informeerde zijn cliënteel bijvoorbeeld niet over de transfer van de stalen naar het Poolse bedrijf FamiCord vlak voor zijn toen nakend faillissement. De GDPR-wetgeving, van kracht sinds mei 2018, is eveneens met de voeten getreden, want ook de patiëntendossiers werden in één beweging mee te grabbel gegooid.
Lees ook: Onsterfelijk bloed?