Onderhandelen, maar over wat?
Maandag 2 december kon de Nationale Commissie officieel kennisnemen van de Riziv-begroting voor 2020. Nu het financieel kader bekend is, kunnen de onderhandelingen over een nieuw tarievenakkoord tussen artsen en ziekenfondsen beginnen. Maar waar valt over te praten, als er geen geld is?
Voor de ziekenfondsen en artsensyndicaten kwam de houding van de regering tegenover het oorspronkelijke eigen voorstel als een koude douche. Door geld uit de jaarlijkse begroting te halen dat daar strikt gezien niet thuishoorde, hadden de partners een kleine marge vrijgemaakt van een slordige honderd miljoen euro, waar een schuchtere poging voor nieuw beleid mee op touw kon gezet worden. Maar in de begroting die de regering nu op tafel legt, is die marge wel verdwenen.
Kartel-voorzitter Reinier Hueting schetst het probleem scherp. "Hoe kun je een nieuw akkoord onderhandelen als er opnieuw geen geld is? De beleidscel van de minister zegt: er gaat al zoveel geld naar gezondheidszorg, daar moet je maar verstandig mee omspringen. Knip de overconsumptie weg."
"Maar als daar dan wel verandering in komt - er was op bijna alle deelbudgetten geld een onderbesteding - dan dienen de overschotten alleen maar om de put van het geneesmiddelenbudget. Men vertelt ons: de begroting geeft je geen trekkingsrecht. Op het globale budget is er nog altijd een tekort."
"Als er ergens geld over is, dan zegt men: dat was dus niet nodig, dat pikken we weer in. Maar hoe kun je er dan nog voor zorgen dat er geld vrij komt om iets mee te doen?"
"Eén voorbeeldje is het invoeren van de minimumdrempel voor het sociaal statuut. Daardoor zijn er minder mensen die recht hebben op het bedrag van het sociale voordeel en is er geld over. Maar vervolgens vermindert de minister dan het budget daarvoor in de begroting. Zo is er weer geen geld om nog iets anders mee te doen."
"We krijgen op het kabinet ook te horen dat ze geregeld melding krijgen van groepen van artsen die zich door de syndicaten niet vertegenwoordigd voelen. Maar we blijven voorstellen formuleren - ook in de Technische Geneeskundige Raad (waar aanpassingen aan de nomenclatuur worden uitgewerkt, nvdr). Alleen gebeurt daar niets mee. Of, als er toch gevolg aan wordt gegeven, duurt het minstens twee jaar voordat het in het Staatsblad verschijnt."
"Zo is het logisch dat de mensen de indruk krijgen dat we niets voor hen doen", besluit de voorzitter van Kartel.
("Als we overigens vragen wie die groepen zijn - zonder dat ze ons namen geven - dan krijgen we overigens ook geen antwoord", voegt dokter Hueting er nog aan toe.)
Lees ook: Gesprek nieuw akkoord gestart.