Wiegendood: binnenkort een screeningbloedonderzoek?
Een groep van het CHRU van Straatsburg heeft recentelijk een studie gepubliceerd, die aantoont dat hyperactiviteit van de nervus vagus memespeelt bij de pathogenese van wiegendood. De auteurs hebben misschien een bloedonderzoek ontdekt om het risico op wiegendood te ramen bij pasgeborenen.
De pathofysiologie van vasovagale of reflexsyncope is nog niet volledig ontrafeld, maar mogelijk speelt hyperactiviteit van de nervus vagus mee. Eerdere onderzoeken hebben een verhoogde expressie van M2-muscarinereceptoren en acetylcholinesterase aangetoond, vooral in het hart en de lymfocyten van konijnen met hyperactiviteit van de nervus en in het hart van zuigelingen die waren gestorven aan wiegendood.
De vorsers uit Straatsburg hebben de expressie van de M2-receptor en de acetylcholinesteraseactiviteit in het bloed gemeten bij patiënten met een voorgeschiedenis van reflexsyncope. Ze hebben hun studie uitgevoerd bij 136 patiënten: 45 volwassenen die al meerdere keren een reflexsyncope hadden vertoond en die werden vergeleken met 32 gezonde volwassen vrijwilligers, en 38 kinderen die wegens een reflexsyncope in het ziekenhuis waren opgenomen en die werden vergeleken met 21 controlekinderen. De volwassenen waren 18-50 jaar oud en de kinderen 1-17 jaar. Bij elke proefpersoon werd een bloedstaal afgenomen.
Resultaat? Net zoals bij konijnen met hyperactiviteit van de nervus vagus werden een overexpressie van de M2-receptor en een verhoogde acetylcholinesteraseactiviteit waargenomen bij volwassenen en kinderen in vergelijking met de controlegroepen.
De wetenschappers hebben dan beslist hun onderzoek voort te zetten en na akkoord van de ouders bloed af te nemen bij baby's van minder dan een jaar oud die in het ziekenhuis werden opgenomen wegens een ernstige ziekte, teneinde referentiewaarden te bepalen voor pasgeborene en prematuren. Ze zouden graag hun bloedonderzoek op grote schaal uitvoeren samen met de andere screeningtests die worden uitgevoerd op de leeftijd van 3 dagen.
(referentie: PLOS ONE, 18 juli 2019, doi: 10.1371/journal.pone.0219598)
https://journals.plos.org/plosone/article?id=10.1371/journal.pone.0219598