Durven we nog spontaan te zijn?

Persoonlijk trek ik het me weinig aan, die Twitteraanvallen op mijn bescheiden persoon, vermoedelijk de leeftijd. Maar velen lopen op eieren door deze hevige mediatendensen, met hypes, gepolariseerde geloofsopinies en bijhorende ketterij. Zeker in een virtuele wereld waarin we alles rondom ons als perfect willen documenteren: levensstijl, uiterlijk, omgeving. Wij zijn als artsen niet anders: perfectionisten, dat hoort zo in de zorg.

Moeten we op eieren lopen? Van debatteren worden we immers rijker. Weliswaar is kritiek sneller gegeven dan een open-minded debat of antwoord, zelfs na de bescheiden open vraagtechniek. Maar laat ons noch de kluts verliezen, noch op eitjes lopen.

Mijn overtuiging: durven zijn wie je bent. Ook als arts. We zijn geen robots. Zolang we maar eerlijk, bescheiden en verdraagzaam zijn. Homo universalis spontaniensis respectabilis, met vallen en opstaan. Beide zijn toegestaan.