Wordt GGZ een prioriteit?
Mag er eindelijk iets fundamenteel verschuiven of blijft het bij kleine acties in de marge? Wordt het geen tijd dat de slinger weer de andere richting uitgaat: dat men niet meer arm wordt door ziek te zijn, dat er voldoende geïnvesteerd wordt in de ambulante zorg zodat problemen in een vroeg stadium kunnen behandeld worden - en niet alleen voor de kapitaalkrachtigen. Kan het beleid zich richten op de inclusie van mensen met een ernstige psychiatrische problematiek zodat zij kunnen deelnemen aan het maatschappelijk leven en er een volwaardige plaats in krijgen?