Dansen met Beethoven

KLASSIEK Na de prachtprestatie van het Muntorkest in Wagners beklijvende opera Tristan und Isolde is het nu vooral uitkijken naar het Beethoven-concert dat hetzelfde orkest onder leiding van muziekdirecteur Alain Altinoglu brengt in Bozar.

23 mei 2019

In Tristan und Isolde stonden alle onderdelen van zang, regie, dans, decors en kostuums op hoog niveau en vielen ze als een puzzel in elkaar. Daarbij viel bovenal ook de prestatie van het Muntorkest op dat onder leiding van hun muziekdirecteur Alain Altinoglu een zeer begeesterende en dramatische lezing van deze veeleisende partituur neerzette.

Dansapotheose

Daarom is het ook uitkijken naar het Beethoven-concert dat eind deze maand in Bozar wordt uitgevoerd. Het programma draagt de dans hoog in het vaandel. Het dansante karakter van Beethovens Zevende symfonie werd al vanaf de wereldcreatie in 1813 in de verf gezet. Het is ook een van meest energieke symfonieën die Beethoven componeerde. Het publiek reageerde destijds bijzonder enthousiast op het tweede deel, dat tijdens de première zelfs herhaald moest worden.

Beethoven heeft nooit veel uitleg bij de inhoud van het deel gegeven. Dat gaf anderen de ruimte om er onder meer een processie in te horen die door een oude kathedraal trekt. In verband met het laatste deel van de symfonie, dat enkele boerendansen bevat, sprak Richard Wagner - die overigens een grote Beethovenfan was - over "de apotheose van de dans". Het is vooral die titel die de geschiedenis zou ingaan.

For Trisha

Alain Altinoglu combineert het werk met de meer ernstige en klassieke Achtste symfonie en sluit zo zijn integrale Beethovencyclus af. Ook bij dit concert laat hij Beethoven met werk van een hedendaagse componist dialogeren. Gewezen Muntdirecteur Bernard Foccroulle schreef in opdracht van de Munt een celloconcerto voor eerste cellist van het orkest, Sébastien Walnier.

De combinatie met de Zevende van Beethoven deed Foccroulle onmiddellijk denken aan Trisha Brown die in 2017 overleed en samen met de toenmalige Muntdirecteur diverse producties realiseerde. Foccroulle denkt daarbij onder meer terug aan de ensceneringen van opera's als Orfeo van Monteverdi of het prachtige Luci mie traditrici van Sciarrino. Foccroulles concerto voor cello en orkest kreeg dan ook de titel Climbing-Dancing, concerto pour violoncelle et orchestre, - for Trisha.