Toevallige vondst
Op de valreep bracht 2018 hem een toevallige vondst: een nierceltumor in de onderpool van de rechternier. Hij slikte, liet het hoofd even hangen.
Ik zag een traan toen hij zijn hoofd en rug weer rechtte. Hij keek me aan met een fijne glimlach en zei "Toeval bestaat niet" en " 't Is dat het zo moet zijn". Zijn leven was tot nu toe niet zonder slag of stoot verlopen. Een scheiding, alcohol, COPD en ernstig vaatlijden. Deze tegenslag kon er ook nog wel bij. "Ik moet er voor gaan, ik kan niet anders" sprak hij strijdvaardig.
De volgende consultaties verwonderde ik me steeds over zijn optimisme. Hij kocht filet de canard voor zichzelf én voor zijn drie trouwe honden thuis, om samen oudejaar en het leven te vieren. Hij zal stoppen met roken na de ingreep, 2019 krijgt hem niet klein.
"Ik moet er voor gaan, ik kan niet anders", sprak hij strijdvaardig.
Hoe hij de hoop zo hoog houdt, vroeg ik hem. "Heel eenvoudig", vertrouwde hij me toe: sinds kort heeft hij er een hondje bij. Een pup die verstoten werd door de moeder. Hij vond de pup via de buurvrouw om de hoek, die er geen raad mee wist. De speelse hond geeft hem een doel, "ik moet er voor dat beestje zijn". "Wanneer ik in zijn bruine ogen kijk, kan ik niet anders dan er voluit voor gaan", glimlachte hij minzaam.
Zo had hij nu dus hoop gevonden: een toevallige vondst, bij de buurvrouw om de hoek.