Kindermishandeling laat sporen na in DNA
Kindermishandeling zou "moleculaire littekens" nalaten in het DNA van die mensen en die littekens zouden worden doorgegeven naar de volgende generaties. Een Amerikaans onderzoek toont aan dat kindermishandeling correleert met een bepaald patroon van methylering van het DNA van de spermatozoa. Die biomarker zou kunnen worden gebruikt bij crimineel onderzoek naar kindermishandeling.
Psychologisch onderzoek had al aangetoond dat mensen die tijdens de kinderjaren lichamelijk, psychisch of seksueel werden mishandeld, een hoger risico lopen op een ongelijkmatige neurologische ontwikkeling en een minder goede lichamelijke gezondheid. Anderzijds hebben proeven op muizen aangetoond dat stress van de vaderdieren invloed kan hebben op de methylering van het DNA van de spermatozoa en zodoende op de expressie van genen bij de jongen.
Uitgaande van die vaststellingen hebben de vorsers 46 spermastalen van 34 volwassen mannen onderzocht. De mannen werden uitgenodigd om een vragenlijst in te vullen. 22 proefpersonen waren tijdens de kinderjaren lichamelijk, psychisch of seksueel mishandeld.
Het resultaat van de analyse spreekt boekdelen. Bij de 22 slachtoffers van kindermishandeling werden 12 DNA-zones ontdekt die anders waren gemethyleerd, waaronder zones van genen die te maken hebben met de functie van de neuronen (MAPT, CLU), de regeling van vetcellen (PRDM16) en de immunologische functie (SDK1). Die epigenetische veranderingen worden "moleculaire littekens" genoemd.
Op grond daarvan zou je dus mannen kunnen identificeren die tijdens de kinderjaren werden mishandeld. Dat zou praktische toepassingen kunnen bij strafrechtelijk onderzoek en meer bepaald bij een beschuldiging van kindermishandeling.
De auteurs erkennen dat hun resultaten nog op grotere schaal moeten worden bevestigd.
Translational Psychiatry 2 oktober 2018, doi: 10.1038/s41398-018-0252-1.