Samenwerken kan je leren
Woensdagochtend. Dame van 56 jaar komt op consultatie voor het bespreken van onderzoeken en raadplegingen in de loop van de voorbije maanden. Ze was de draad een beetje kwijtgeraakt en kwam op consult om die draad opnieuw op te rapen
Ik had haar enkele maanden voordien verwezen naar de orthopedist in verband met aanhoudende schouderpijn. Klinisch een rotatorcuffprobleem dat niet reageerde op NSAID en kinesitherapie. Omdat ik een scheur toch niet helemaal zeker kon uitsluiten (ook de scan was dubieus), toch maar geen infiltratie. En dus verwijzing.
Mevrouw is vrij assertief, dus ze had mij via e-mail al een beetje op de hoogte gehouden van wat er gebeurd is na die verwijzing. Achtereenvolgens toch een infiltratie. Geen effect, dus verwijst de orthopedist patiënte naar de neurochirurg omdat hij denkt dat het probleem cervicogeen is. Zo interpreteer ik die verwijzing, want een verslag heb ik nooit gekregen. De neurochirurg laat dan achtereenvolgens een nieuwe scan, een EMG en een botscan uitvoeren.
Van de beide scans heeft patiënte een kaartje met een code, zodat ze het protocol kan raadplegen. Handig voor mij, aangezien enkel de aanvrager van het onderzoek het protocol krijgt toegestuurd, en ik - als de uiteindelijke initiator van de hele verwijzing - niet. Het EMG ging via de fysisch geneesheer, maar ook daar, geen verslag. Blijkbaar telefonisch(!) contact gehad met de neurochirurg om te melden dat het EMG normaal was. Raadplegingsverslag van de neurochirurg? Na een vijftal(!) minuten kliks richting de HUB en geduld (vooral niet aan het toetsenbord komen, want dan blokkeert het zaakje!), uiteindelijk toch verslag met de eerste consultatie van de neurochirurg gevonden.
Samenwerken, we denken dat we het geleerd hebben
We zijn ondertussen tien minuten ver in het consult. De aap komt uit de mouw. Aangezien ook een proefinfiltratie op C5 geen effect gehad, heeft de neurochirurg in een volgend consult (verslag, iemand?) verteld dat mevrouw zeker fibromyalgie had. En de patiënt wou weten waarom ik die diagnose niet eerder had gesteld, aangezien haar andere klachten van vermoeidheid, mood swings en zweetbuien zeker niet het gevolg konden zijn van het feit dat ze de laatste maanden uren huilde na het verlies van haar moeder, al dan niet in combinatie met heviger geworden menopauzale ongemakken. Neen, het was een volgens de neurochirurg nog vrij recent ontdekte nieuwe ziekte. Noot: een nieuwe artro-NMR die ik liet maken, toonde een supraspinatusruptuur en een bursitis. Maar dat paste allicht ook bij de diagnose van fibromyalgie.
Samenwerken, we denken dat we het geleerd hebben