3 vragen aan de nieuwe VVP-voorzitter
Sinds begin dit jaar heeft de VVP (Vlaamse Vereniging voor Psychiatrie) een nieuwe voorzitter: Chris Bervoets, voor een termijn van drie jaar. Artsenkrant legde hem drie vragen voor, bij wijze van kennismaking.
Waarom heeft u besloten deze rol op te nemen?
Onze sector is in verandering. Tot nu toe verlopen de onderhandelingen over de positie van de psychiater in de ggz-transformatie niet van een leien dakje. Dat heeft veel te maken met de verschillende 'soorten' psychiaters die er vandaag de dag bestaan, bv. de PAAZ-psychiater, PZ-psychiater, CGG-psychiater, psychotherapeut... . Het is mijn ambitie om hier één type van te maken, met name een specialist die in verschillende werkomgevingen zijn klinisch werk kan doen.
Wat moet er daarvoor gebeuren?
Er moet een duidelijke omschrijving komen van wat een psychiater doet, en meer transparantie in ons werk. Daarmee willen we aansluiten op accenten die de overheden nu al leggen, ik denk bijvoorbeeld aan de VIP²-kwaliteitsmetingen.
Eén 'type' psychiater zal ons ook toelaten om met eendracht te onderhandelen met de overheid over kwaliteitsgaranties, wetenschappelijke noden, onderwijs - denk bijvoorbeeld aan de opleiding psychotherapie die voortaan tot de specialisatie psychiatrie behoort. Dat zal volgens mij een beter resultaat opleveren dan de vroegere situatie waarbij we met verschillende, kleine groepjes aanklopten bij de overheid.
Ik zou ook graag voor een grotere verbinding zorgen tussen het klinische werkveld enerzijds, en de academische onderzoekscentra anderzijds. De afstand tussen beide domeinen is momenteel nog te groot, er is veel te weinig kruisbestuiving.
Wat zijn de grootste huidige en toekomstige uitdagingen voor de psychiatrie? En hoe zal de VVP daarmee omgaan?
-De vermaatschappelijking van de ggz en hoe de psychiater, samen met de huisarts en eerstelijnspsycholoog, hierin zal functioneren;
-Kwaliteitsmetingen en transparant maken van medisch-psychiatrische processen;
- Patiëntgerichtheid in de ggz-transformatie: de zorg volgt de patiënt, niet omgekeerd;
- Disseminatie van wetenschappelijke resultaten bevorderen, en zo de kwaliteit van zorg vergroten;
-De opleiding psychiatrische psychotherapie mee vorm geven voor de toekomstige clinicus.