Resultaten van de doorlichting wijkgezondheidscentra zijn bekend
Wijkgezondheidscentra ontvangen gemiddeld 455 euro per patiënt per jaar - waarvan gemiddeld 382 euro uit de forfaits die ze van het Riziv krijgen. Zestig procent van wat een patiënt kost gaat naar artsen, kinesitherapeuten en verpleegkundigen.
De gemiddelde totale kosten per patiënt bedragen 396 euro. Dat blijkt uit de audit die KPMG in opdracht van de overheid uitvoerde. In Vlaanderen liggen de inkomsten per patiënt maar ook de kosten lager dan in de andere twee Gewesten: respectievelijk 414 en 366 euro.
De forfaitaire vergoedingen van het Riziv zijn goed voor 81% van de financiering per patiënt, vergoedingen uit Maribel dragen nog 12% bij en andere financieringsbronnen zijn goed voor 7%.
Zoals bekend zijn wijkgezondheidscentra in grotere getale aanwezig in Franstalig België en in verstedelijkte gebieden. Van de 175 WGC ligger er 70 in het Brusselse gewest, 63 in Wallonië en 42 in Vlaanderen. Luik telt 25 WGC en Gent telt er 10.
De audit bevestigt ook dat wijkgezondheidscentra vooral een jonge populatie bedienen: een derde van de WGC heeft bijna geen patiënten ouder dan 65 jaar. In Vlaanderen zijn gemiddeld 95% van de patiënten die een WGC ziet jonger dan 65 jaar. In de algemene bevolking bedraagt deze percentiel 80 jaar.
Het aantal ingeschreven patiënten met het statuut van chronische zieke ligt op 8%, wat ook een paar percenten lager is dan in de algemene bevolking. Maar WGC bedienen een relatief groot aantal patiënten met een recht op verhoogde tegemoetkoming. In Vlaanderen ligt het percentage in het algemene patiëntenbestand op 37% - in Brussel op 47%.
Multidisciplinair
72% van de WGC die aan het onderzoek deelnamen (meer dan 90%) bieden forfaitaire verzorging voor de drie mogelijke disciplines: huisartsgeneeskunde, kinesitherapie en verpleegkunde.
Wijkgezondheidscentra hebben daarnaast in de regel nog ander personeel in dienst.
Bijna alle centra hebben ondersteunend administratief personeel. Nogal wat centra (37,5%) stellen ook - deeltijds - een psycholoog tewerk. Vele centra beschikken over een maatschappelijk werker (57%), een gezondheidspromotor (41%), een voedingsdeskundige (36%), enzovoort. Vooral langer gevestigde centra bieden een uitgebreid aanbod van zorg.
Dit personeel is betaald uit de middelen van het WGC. Eventuele bijdragen van de patiënt worden heel laag gehouden.
Patiëntenbestand
Een derde van WGC heeft een patiëntenbestand van 2000-3000 artsen, en 28% telt tussen de 1.000 en de 2.000 patiënten. In Vlaanderen heeft 45% van de WGC een patiëntenbestand van 2.000-3000 - 6% zelfs meer dan 6.000.
Een voltijdse huisarts in een wijkgezondheidscentrum ziet een populatie van gemiddeld 673 patiënten. De artsen in de WGC voeren aan dat ze meer tijd besteden aan een contact, ook al omdat ze vaker te maken hebben met psychologische problemen en met patiënten uit achtergestelde of uit anderstalige milieus.
Doorverwijzing
WGC zouden minder patiënten doorverwijzen naar de tweede lijn omdat, zo voeren ze aan, ze zelf meer tijd hebben om patiënten zorg aan te bieden. En ook omdat de centra meer multidisciplinaire zorg in huis hebben. Enkele nieuwe wijkgezondheidscentra bieden zelfs tweedelijnszorg in het centrum zelf aan.
Data over verwijzingen worden maar beperkt geregistreerd - niet alle alle gebruikte elektronische dossiers ondersteunen die registratie.
Nu KPMG de audit van de wijkgezondheidscentra heeft opgeleverd, verstrijkt ook het moratorium dat de minister op deze centra heeft ingesteld. Een werkgroep zal zich nu buigen over het systeem en over een aantal punten voorstellen formuleren.