The Leasure Seeker: liefde in tijden van alzheimer
Voor zijn eerste Amerikaanse film 'The Leisure Seeker' wist Paolo Virzi ('La Pazza Gioia') Dame Helen Mirren en Donald Sutherland te strikken. Zij vertederen, verbijsteren en laten u minstens glimlachen als kranig koppel dat zich door ernstige psychische en fysieke kwalen niet uit het lood laat slaan.
De Italiaanse regisseur Paolo Virzi kent u misschien van La Pazza Gioia waarin twee vrouwen uit een psychiatrische instelling wegvluchten en tragikomische avonturen beleven. In The Leisure Seeker besluit een bejaard koppel op avontuur te trekken met hun aftandse camper genaamd The Leisure Seeker en dit ondanks zijn voortschrijdende dementie en haar nog niet benoemde maar duidelijk ernstige ziekte.
Virzi liet het boek van Michael Zadoorian bewerken en schrok zich een hoedje toen Mirren en Sutherland toehapten. Ze kregen dan ook glanspersonages. The Leisure Seeker is geen portret van twee patiënten. Wel een aangrijpende, voldoende realistische maar draaglijke kroniek van een koppel dat zich niet laat wegzetten als versleten kledij. De film gaat niet zo ver als bijvoorbeeld Amour van Haneke maar werpt net zoals Away From Her (met Julie Christie) en Iris (met Judi Dench) een blik op hoe het is om te leven met een partner die je eigenlijk het merendeel van de tijd moet afstaan aan een ziekte.
Humor verzacht
Grappig zijn de scènes waarin Sutherland zijn liefde voor Ernest Hemingway tracht over te brengen op minder literaire zielen. Ondanks een zekere Amerikaans aandoende melodramatiek en sentimentaliteit behoudt Virzi grotendeels zijn eigen stijl en touch.
Net zoals Virzi's vorige films zit het ritme niet steeds even strak en voelt deze prent wat lang aan zoals de ouderwetse diaprojecties in de film. Detailkritiek bij een film die een aartsmoeilijke thematiek bij het grote publiek doet ingang vinden. Een dergelijke film valt of staat met de vertolkingen en hier staat hij als een huis.
The Leisure Seeker draait al in de zalen en wordt verdeeld door Imagine Film.